•Çox şirin bir kitab idi.Uşaqlıq xatirələrindən danışılırdı,bəzilərinin bu qədər oxşar olmasına təəccübləndim.Bəzən çox güldüyüm hissələr oldu,əsasən uşağın ustaca yalan danışdığı hissələrdə.
•Yazıçının ara-ara bu kitaba"nələr əlavə etsəm,nə haqqında yazsam"kimi düşüncələri çox səmimi idi.Bir tərəfdən də kitabı başqasının yazmasını istədiyini hiss edirdim.Xatirələrin də ardıcıl verilməməsi gözəl idi,qarışıq gəlmədi mənə.
•Ümumiyyətlə başda uşağın gözündən oxumaq,sonra böyüdükcə baxış açılarınında dəyişmiş olması gerçəkliyi hiss etdirirdi.Axıcı bir kitabdı,oxumağınızı tövsiyə edərəm.Bu qədər.Təşəkkürlər!>
Niçin Sosyalizm? - Albert Einstein
Einstein’ın Sosyalizm hakkındaki düşüncelerini merak ettiğim için okudum. Kitap tek baskı olup 1962 yılına ait olması ve eski kelimelerin varlığı biraz yorucuydu. Neyse ki 48 sayfalık kısa bir kitap olduğu için tek solukta bitti.
Açıkçası kitabı çok beğendiğimi söyleyemem. Einstein bile olsa insanın yalnızca uzman olduğu konularda yazması gerektiğini düşündürdü :D
Kitaba 7.3/10 puan veriyorum.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Adının hakkını vererek kaos dolu, eğlenceli ve oldukça kaliteli bir kitaptı beklentilerimi aşarak zirveye tırmandı resmen okurken o kadar eğlendim ki anlatamam şimdi hemen konusuna geçiyorum.
Küçük bir köyde yaşayan Elbis onu büyüten şifacıyla birlikte yaşayarak bitkilerle şifalı iksirler yapmasına yardım eder, boş vakitlerinde de köye gelen zenginleri dolandırmanın yollarını arayarak gününü gün eder. Yine bir gün Oro Ana’nın ondan istediklerini almak için ormana girdiğinde başına hiç beklemediği şeyler gelir ve bir tilkiyi kurtarıp peşlerine düşen avcılardan kaçarken kendisini Nyxhaven Akademisi’nde bulur. Yüzyıllar önce soylarının tükendiği bilinen özel ırkların gittiği bu akademide sıradan bir insan olduğunu saklayarak ortama ayak uydurmak zorunda kalmasıyla maceramız başlar.
Akademide geçen kitaplara gerçekten bayılıyorum. Birbirinden farklı insanların, canavarların bir araya gelerek eğitim almasını, güçlü dostluklar kurarken aynı zamanda düşman kazanmalarını okumak beni zevkten dört köşe ediyor burada da Elbis akademiye adım atar atmaz ilk dostuyla yani oda arkadaşı Viktor’la tanışıyor. Bir yandan insan olduğunu gizlemeye çalışırken bir yandan da ortama ayak uydurmaya çalışırken en büyük yardımcısı da Viktor oluyor. Aralarına dünyalar güzeli bir siren olan Lenora’da katılınca güzel bir arkadaş grubu oluşturuyorlar. Birlikte derslere giriyor, onlardan nefret eden zorbalarla hep beraber mücadele ediyorlar.
Tabi bu sırada dünyaya dair bilgilerde bize veriliyor 7 tanrıdan ve her şeyi birbirine karıştırarak ortalığı kaosa boğan Kaos Tanrısı’nın da varlığına dair bir şeyler öğreniyoruz. Bu sırada okulda bazı öğrenciler kaybolmaya başlıyor ve okul yönetimi bunları örtbas ederek öğrencilerin eve döndüğünü söylüyor ama Elbis ve arkadaşları bunu yer mi? Yemez.
Özfarkındalığın laneti olarak, ölüm kavramının bilincinde olmanın getirdiği kaygıları hafifletmenin ve bu farkındalığı yaşamı zenginleştirme amacıyla kullanmanın yollarını , terapi seanslarından örneklerle anlatıyor Yalom. Nietzsche'den alıntıladığı " şimdiye kadar yaşadığınız hayatı, içinde hiçbir değişiklik olmadan tekrar tekrar yaşamayı kabul eder miydiniz?" sorusu üzerinden işlediği bölüm aydınlatıcıydı özellikle.
Bizi biz yapan yaralarımızdır!..
Bazı kitaplar okunur, bazıları ise insanın içine yerleşir. Nietzsche Ağladığında benim için ikinci gruptaydı. Sayfalar ilerledikçe karakterlerin birbirini çözmeye çalıştığını sanırken, aslında kendi korkularımı, yalnızlığımı ve kaçtığım gerçekleri sorguladığımı fark ettim. En çok da şu düşünce zihnimde yankılandı: "İnsan gerçekten özgürlüğü mü ister, yoksa alıştığı acıyı mı? Çünkü özgürlük seçim yapmayı gerektirir; seçim ise sorumluluğu. Belki de çoğu zaman bizi zincirleyen şey kader değil, güvenli bulduğumuz korkularımızdır."
Belki de bizi biz yapan şey mutluluklarımız değil, vazgeçemediğimiz yaralarımızdır. Bu kitap, cevaplar vermekten çok doğru soruları sormayı öğretiyor. Ve bazen tek bir soru, onlarca cevaptan daha ağır geliyor.
DN Archeron’un kaleminden çıkan o harika eser(spoilersız)
Selam! Öncelikle bunu yazarken UB’yi okumamın üzerinden biraz fazla bir vakit geçmiş olmakta ama şunu söyleyebilirim ki okurken gerçekten de büyülenmiştim. Yazım diliyle ve diğer pek çok yanıyla hoş bir kitaptı. Ruhumu besledi diyebilirim. Benim tüm beklentilerimi fazlasıyla karşıladı. Her öykü birbirinden harikaydı. Karakterlerin her biri çok özeldi. Artık en sevdiğim kitaplar arasında sayacağım bir eser oldu. Ve bence bu kitap hak ettiği kadar konuşulmadı gibi.
Biraz konusundan bahsedecek olursak, şöyle ki belirli bir konu net bir şekilde var diyemeyiz. Adından anlayacağınız üzere bu kitap birden fazla harika öyküden oluşuyor. Ama temelde herşey genç bir ozan ile başlıyor. Bu ozan bir takım olaylar sonucu dilsiz kalıyor gibi bir durum var, artık konuşamıyor yani. Ama tekrar konuşması için de doğru öyküyü bulması lazım. Bizim gariban ozan diyar diyar dolaşıp doğru öyküyü ararken bir peri abla ile karşılaşıyor ve bu peri ablamızda ozana ihtiyacı olan öyküyü vermek amacıyla bir anlatmaya başlıyor ve biz de bu öyküleri okuyoruz. Biliyorum biraz garip anlattım ama siz gidin ve okuyun yani.
Üzerinizde bıraktığı etkiyi açıklayamam. 
D. N. Archeron bize harika bir kitap sunuyor. Okurken ağızım açık okudum ve anladığınız üzere bu kadar beklememiştim. Bence hepimizin ruhunun bir parçasının ihtiyacı olan şey bu kitap. Ve Damla bize bu kitabı verdiği için ne kadar şanslı olduğumuzu tahmin bile edemiyorum.
Kısacası alın ve okuyun. İşte o zaman ne demek istediğimi anlayacaksınız.
D. N. Archeron bize harika bir kitap sunuyor. Okurken ağızım açık okudum ve anladığınız üzere bu kadar beklememiştim. Bence hepimizin ruhunun bir parçasının ihtiyacı olan şey bu kitap. Ve Damla bize bu kitabı verdiği için ne kadar şanslı olduğumuzu tahmin bile edemiyorum.
Kısacası alın ve okuyun. İşte o zaman ne demek istediğimi anlayacaksınız.