Toprak, demirin altında eziliyor ve demirin altında yavaş yavaş ölüyor. Çünkü toprak, artık ne seviliyor ve ne de lanetleniyor; artık ona ne dua eden ve ne de küfreden var.
Kimse ne tohuma elini sürecek, ne de büyüsün diye hırsla başında bekleyecek. İnsanlar yetiştirmedikleri şeyleri yiyecekler. Ekmekle aralarında bir ilişki kalmayacak.
Ve kadınlar çabucak, ses çıkarmadan evlerine girdiler; çocuklarını da önlerine katmışlardı. Bu kadar kırılmış ve şaşırmış olan erkeklerin köpüreceklerini, sevdiklerine de kızacaklarını biliyorlardı.