DAFİ
@dafidak
Çöl büyür, vay haline içinde çöl saklayanın.
42 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Tükenmişlik teorisi.—Ahlaksızlar, ruh hastaları (özellikle de sanatçılar —), suçlular, anarşistler — bunlar baskıcı sınıflar değil , tüm sınıfların önceki toplumlarının kötü insanlarıdır.—
Bu elementlerin tüm sınıflarımıza nüfuz ettiğini varsayarsak, modern toplumun bir “toplum” , bir “gövde” değil, hasta bir chandala (köleleştirilen, kötü muamele gören ve istismar edilen insan) yığını olduğunu anlıyoruz— dışkısını vücudundan çıkartacak güce sahip olmayan bir toplum.
Reklam
Gücün korku uyandıran türü, üstün bir biçimde kalıtsal olarak kabul edilmiştir: Otoritenin kaynağı buradaydı; insanlar burada yorumluyordu, duyuyordu, bilgelik arıyordu. — Bu, neredeyse her yerde “Tanrısallaştırma” istencinin yani tinin, vücudun ve sinirlerin tipik bir dejenerasyonuna dair bir istencin gelişmesine neden oluyordu: Varoluşun daha yüce seviyesine giden bu yolu bulmak için yapılan deneme. Kendini hasta etmek, kendini deli etmek, düzen bozukluğunun ve iflasın semptomlarını kışkırtmak— bunlar insanın daha güçlü hale gelmesi, üstün insan, daha korkunç, daha bilgin insan haline gelmesi anlamına geliyordu.
Çöküş anlayışı. — Atıkların, çöküşün ve yok etmenin ayıplanmaması gerekir: Bunlar yaşamın, yaşamın büyümesinin gereklilikleridir. Çöküş fenomeni yaşamın herhangi bir artışı ve ilerlemesi kadar gereklidir: İnsan bunları hiçbir durumda durduramaz. Diğer taraftan nedenler adil davranmamızı ister.
Güç ve güçsüzlük probleminin kaynakları burada yatar:
Güçsüz olanlar yok olur;
Daha güçlü olanlar yok olmayanları yıkar;
En güçlüler ise hükmü geçen değerlerin üstesinden gelirler.
Sonuçta bu trajik çağı oluşturur.
Keyfin ve keyifsizliğin olayların akışı içerisinde sadece birer araç olabileceğini görmek kolaydır: asıl soru “anlamı”,”amacı” görüp göremediğimiz, anlamsızlığın mı, yoksa karşı görüşünün mü bizim için çözülemez olduğudur.