DAFİ
@dafidak
Çöl büyür, vay haline içinde çöl saklayanın.
42 okur puanı
Temmuz 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu kitabın hakkını vermek için, yarım bırakıp zihnimin temiz olmasını beklemiştim. Halbuki okuduktan sonra düşünüyorum ki, zihnim hemen temiz olmalıymış kitabı bitirebilmek için.
Içimi kıpır kıpır eden, bahsettiği mevzularla beni alıp başka diyarlara koyan bir Irvin kitabı.
Kitap herkesin kendi hayatında yaşadığı sorunlardan birer parça bulup sorgulayabileceği nitelikte bir eser. Gerçek kişilerle ve tahminen kurgulanmış bir roman. Okurken gerçek gibi etkiler bırakıp, Nietche sen ne inanmışsın be dedirtiyor.
Bi kısma daha değinmek istiyorum. Bu kısacık hayatımızda aşk sandığımız, belki aylarımıza belki senelerimize mâl olan birisi hep denk gelir. Insanlar Lou kadar vicdansız, biz de Nietche kadar kör ve çaresiz oluruz. Içinden çıkabilirsek o durumun, dışardan bakmak büyük kızgınlık sebebi olur kendimize. Bakamayanlar ise hala şanssızlıklarıyla boğuşuyor halde kalırlar malesef. Ama Breur'in de Nietche'nin de kurtulduğu şeyden kurtulan biri olarak demeliyim ki, bu kitaba dışardan bakıyor olmak acayip keyifli.
Okumadıysanız okumadığınız günler için pişman olabileceğiniz bir kitap. Felsefeyi ve sorgulamayı severseniz, neye sahip olursanız olun hep bi acabanız varsa kafanızda, vakit kaybetmeden okumalısınız. Size yol gösterir mi bilemem ama sizi anlayacağı kesin.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kitap; hikayesinin anlatıldığı kendi tabirleriyle "deliler ailesi" nin yaşamını konu alıyor. Böyle 100 yılı nasıl yaşadılarsa onlarla yaşamış gibi yoruldum.
Ürettiğiniz altın balıklardan bir tane de ben istiyorum mümkünse eğer. Hatıra olarak saklayacağım.
Ve son olarak; ursula sağlam kadınmışsın vesselam.
'Soyun atası ağaca bağlanır, sonuncusunu da karıncalar yer.'
Puan vermedi·432 syf.··
Beğendi
·2020 9. kitabı
·9 günde okudu
·Okunma: 01 Ağustos 2020 13:14
- Ah, sevdiğim her şey!
Diyerek başlıyorum. Başlarda kitaba bağlanırken zorlanmıştım, çok hafif olmayan bir üslubu vardı bence. Ama kitap ilerledikçe, betimledikçe ve yorumladıkça içine çekti gitti. En son kendimi bulduğumda sevgili Quasimodo " Ah, sevdiğim her şey" diyordu.
Kitaba uzun Paris betimlemeleri yaparken kızmıştım. Neden anlatımdan kopup bunları okumak zorundayım ki dediğimi hatırlıyorum. Güzel olmaları değil, bir an önce olay örgüsüne devam edilmesiydi derdim. Ama sonra öğrendim ki kitabın orjinal adı "Notre Dame de Paris"miş. Yani Paris'in Notre Dame'si olunca taşlar yerine oturdu. Meğerse sevgili Quasimodo herkese dokunmuş, adını da genel bir ifadeyle değiştirebilecek kadar.
Okuma keyfi alışılmışın biraz dışında, acıklı bir sona sahip, hakiki bir eser. Okumalısınız.
Ben ikinci kez okumayacağım zamanı iple çekiyorum bile.
Bu kitapla tanıştıktan sonra başucu kitabım oluverdi. Durduk yerde yaşadığım olaylarda aklımda bir cümlesi, bir paragrafı canlanıveriyor.
Bir insanı anlayan kitap varsa onlardan birisi de bu kitaptır.
Cioran'a aşırı saygı duyuyorum. Ve iyi ki bu dünyadan geçmiş diyorum.
