Hep aynıdır zayıf insanların tarzı, yollarında kaybolurlar ve sonunda da yorgunlukları " Ne diye bu yollara düştük ki? Hiç anlamı yok!" diye sorar.
Kulaklara hoş gelir " Bu sıkıntıya değmez. Hiçbir şey arzulamayın!" diye vaaz edilmesi. Oysa bir kölelik vaazıdır bu.
Cesaret, uçurumun başındaki baş dönmesini bile öldürür; zaten insanın uçurumun başında olmadığı bir yer mi vardır hayatta! Bizzat görmek, uçurumları görmek değil midir?