lorin baysal
@daisy_coffe
𝑍𝑎𝑚𝑎𝑛 𝐾𝑒𝑙𝑒𝑏𝑒ğ𝑖𝑛 𝐾𝑎𝑛𝑎𝑡𝑙𝑎𝑟ı𝑛𝑑𝑎 𝑇𝑎𝑛𝑟ı𝑦𝑑ı
Varta
17 Eylül 2003
35 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
Hepimiz aynı mıyız?
Farklılıklar bizi kusurlu mu kılar?
Parmak izleri bile farklı olan insanların hayalleri hedefleri ve yaşam biçimi niye aynı olsun?
Toplumdan farklı olmak toplumdan saymaz mı bizi?
Kitap bir martının hedefleri hayalleri peşinde koşarken ki süreci ele alıyor ama insan okuduğu zaman martıların dünyasını değilde bizim dünyamızı okuyor sanki..
Kitapta martının hayalleri için yaptıkları onu diğerlerinin gözünde ötekileştirip toplumdan uzaklaştırdığı halde kendi hayatı peşinde koşan kendi hayallerine odaklanan ve bunların peşinde azimle ilerleyen bir martıyı okuyoruz.
Ama sanki martıyı değilde o martı topluluğunun içinde saklanmış kendimizi okuyoruz; susan, o ne der? Komşu nasıl bakar? İnsanlar ne der? Sorusu altında ezilmiş kendimizi okuyoruz.
Aslında hepimiz bu değil miyiz? Ailemizin istediği gibi ilerleyen insanların istediği gibi yaşayan kendini baskılayan bireyler olarak yaşamıyor muyuz? Kaç kişi gerçekten hayallerinin peşinde ilerlemiştir aramızda? Kaç kişi komşu ne der sorusunu umursamamıştır çoğumuzdan sadece bazıları değil mi?
Kitapta ki martı bize hayallerimizin hedeflerimizin peşinde koşmamızın toplumun değil kendi düşüncelerimizin önemli olduğunu öğretiyor. Kitap tamamen bu düşünce üzerine kurulu yazılmış bir fabl, insan için motive edici ve hayata farklı bir pencereden bakmayı sağlayan bir kitap.
Okuduktan sonra insan kendini o toplumun altında ezilmiş martılar yerine koymaktan geri duramıyor..
Puan vermedi
"Savaşacağım tek şey, içimdeki diğer bendi."
Satranç kitabı yazarın iki karakterin farklı ve derin zihinlerini gözler önüne süren ve insan psikolojisinin farklı noktalarını ele alan başarılı kendini okutan bir kitap .
Satranç şampiyonu olan ve hayatında ki tek hedefi satranç da birinci olmak olan bir karakterle; yalnızlıkla boğuştuğu zaman da zihninin derinliklerinde kendi benliğiyle bir satranç yarışında olan iki karakteri okuyoruz.
Zweing kitapta ki karakterlerin psikolojisini o kadar iyi aktarmış ki bazen kendimi o karakter kadar çaresiz ve bir o kadar muhtaç hissediyordum.
Özelikle bir odaya hapsedilen karakterin yeni bir kelime okurken veya farklı bir şey görürken ki ruh hali o kadar beni içine çekiyordu ki bazen kendimi bir yerleri incelerken buluyordum.
Herkesin okuması gereken çok güzel çok iyi işlenmiş bir psikolojik kitap olduğunu düşünüyorum.
Bir idam mahkumunun son günü kitabında ölümüne günler ve saatler kalan bir mahkumun son kalan zamanını bize okutan Hugo insanın yaşam ve ölüm ile arasında ki bağlantıyı bir insanın küçük bir umuda bile nasıl tutulduğunu düşüncelerin insanı nasıl bir boşluktan daha derin bir boşluğa attığını bazen o derin boşluğun ortasında küçük bir ışığın bile insanı nasıl hayatta bağladığını okuyoruz.
Kitabı okuduktan sonra benim kendime en çok sorduğum soru şu oldu:
Bu kadar zamanım varken neden hayatım için hâlâ harekete geçmedim?
Ölümüne saatler kala hayal kuran bir mahkumu okuduktan sonra kendi kendime dedim ki bunca zamanım varken neden bu kasvetli yaşamda kendimi hayallere bile kapattım.
Başı bedeninde kopacak bir adam kırlarda koşmayı hayal ediyorken beni özgürce kırlarda koşmaktan alıkoyan nedir?
