Münzevi

Böylece şükrederek yolumda ağır ağır yürüyeceğim, Günün birinde nereye varacağımı bilmeden.
Reklam
Kendi kendime iç kapılarımı açmak çok zor. Bir başkasına açmaksa imkansız gibi bir şey. Bir başıma anlamsızım tek sorun ait olduğum yapbozun ne olduğu. Hayat mıydı bu, yoksa aşk mı? Bilemiyordum. Ne zaman ruhum bir şeyleri anlar gibi olsa, zihnim hemen onu cezalandırıyordu. İnsan ruhu, zihninin hücresinden daima firar eden bir mahkum gibiydi bu yüzden kendi içimizde hapis benliğimiz... Ve bir gün zihin gardiyanı kaçak bir mahkum olan ruhumuzu vururdu. Ruh böyle ölürdü işte...
Aynı sulara asla geri dönemezsiniz. Artık sadece siz değilsiniz, aynı zamanda bıraktığınız sular da değilsiniz. Akım değişti. Doğanın unsurları dereyi etkiledi. Döndüğünüzde aynı görünse de gerçekten farklı bir nehir ve siz farklı bir insansınız. Bu nedenle, aynı nehri iki kez geçemezsiniz.
İnsan ne olursa olsun, ruhsuz bir bedene dönüşecek olsa dahi, çalışmaktan vazgeçmemeli. Pierre Curie, Marie Curie
"Gerçekten, şu yaşam nasıl bir şey ki hepimiz onun, durmadan savaşan, bazen üzüntülü, bazen neşeli hizmetçileriyiz!" Pal Sokağı Çocukları, Ferenc Molnar