sude
@daiwaslt
97 okur puanı
Eylül 2018 tarihinde katıldı
Peki ben, böyle sağlamcı ve hesapçı olmayı ne zaman, nereden öğrenmiştim? Neden ille de uzun yolculuklara çıkmak, daha en başından yolun sonunu planlamak, bütün adımlarımı ölçüp biçerek atmak zorundaydım? Hatıralardan başka hiçbir şey kalmasa sonraya, her şey sadece şimdi ve burada yaşansa, ne olurdu? Neden anlık mutluluklara teslim olmaktan korkmalıydım?
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Elimdeki mektuba, kalbimin olay yeri inceleme raporun, bir müddet boş gözlerle baktım. Sonra, baştan aşağı okuyup bir posta daha ağladım. İnsanın kendi cümlelerine içlenmesi saçma görünse de neden ağladığımı biliyordum. Ağlıyordum, çünkü anlıyordum.
Hatırladım. Zamanla yaldızlarımız dökülmeye, çatlaklarımız birer ikişer görünmeye başladı. İki insan arasındaki en yakın mesafeye giden yolda kritik bir merhale vardı. Onu aşamıyorduk. O noktaya vardıktan sonra birbirimize doğru attığımız her adımda, yaklaşmak şöyle dursun uzaklaşıyorduk.
Hatırladım. Denizini arayan incecik nehir misali, ona doğru akmaktan alamadım kendimi. Karşı konulamaz bir fizik kanunun eseriydi yan yana gelişimiz. Su donar, ateş yanar, ben de ona akardım. Kuş olsaydım uçardım, balık olsaydım yüzerdim, salyangoz olsaydım kumda minik izler bırakarak usul usul ilerlerdim. Lakin kalbi çarpan sersem bir insancıktan fazlası değildim ve tabiat kanunlarının bana verdiği yetkiye dayanarak ona koşmakla yetindim.
Hatırlamanın acı verdiği anların gerçekte nasıl yaşandığından, hatta yaşanıp yaşanmadığından emin olamamak nedir, iyi biliyordum. Aşındırarak kurtulmaya çalıştığım gerçeğin bir gün karşıma dikilivermesinin ne demek olduğunu da.