"KONTROL KULESİ: SON TALİMAT"
"Burada zaman, dışarıdaki gibi ilerlemezdi. Dakikalar uzar, saatler kısalır, insan bazen günün hangi bölümünde olduğunu ancak vardiya çizelgesine bakarak anlayabilirdi."
Havacılık dünyası, çoğumuz için bulutların üzerinde seyahat etmekten ibaret. Peki ya o uçakları güvenle indiren ve kaldıran isimsiz kahramanların dünyasına hiç girdiniz mi?
Bazı kitaplar vardırki, dili bize biraz yabancı gelir, okumak için gayret etmemiz gerekir. Bu kitap öyle değil. Yazarın üslubu o kadar doğal ve akıcıydı ki, sanki yanımızda oturan biri bize bu hikâyeyi anlatıyor. Kullanılan havacılık terimleri anlaşılır, karakterlerin diyalogları gerçekçi, betimlemeler ise sanki film izliyormuşuz hissiyatı veriyor. Okurken kendimizi kulenin o dar camlı odasında, radar ekranlarının yeşil ışığı altında hissediyoruz.
Dört hava trafik kontrolörü. Bir vardiya. İzleyen gözler. Beklenen hatalar. Radar ekranlarında uçaklar kadar sırlar da beliriyor. Ve zaman... zaman en büyük düşman. Ama bu hikâyeyi diğerlerinden ayıran şey, sadece aksiyon değil. Her hamlenin, her kararın bir bedeli var. Ve biz bu bedelleri karakterlerle birlikte ödüyoruz.
Tunç, Rana, Emre ve Selim. Her biri uzman, her biri soğukkanlı.
Radar ekranlarında beliren yalnızca uçaklar değil; geçmişin gölgeleri, gizli hesaplar ve unutulmaya yüz tutmuş sırlar da var. Kontrolörler, hem ekranlardaki hem de kendi iç dünyalarındaki fırtınayla yüzleşmek zorunda. Yaşadığı ikilemler, verdikleri anlık kararlar, tereddütleri, pişmanlıkları, cesaretleri... Hepsi o kadar insani ve o kadar gerçek ki. Kurgu olduğunu bilmemize rağmen, olayların gerçek bir havacılık kazası veya gizli bir operasyon raporundan alındığını düşünmeden edemiyoruz.
Tunç’un kararlılığı, Rana’nın sezgileri, Emre’nin hesapları ve Selim’in geçmişiyle
Kitap boyunca şunu düşündüm: Büyük olmak, sadece önemli kararlar almakla değil; öğrenmeye hiçbir zaman ara vermemekle de ilgili. Atatürk’ün disiplinine, bilgiye verdiği öneme ve ileri görüşlülüğüne bir kez daha hayran kaldım.
Bazen bir insan yalnızca kendi dönemini değil, kendisinden sonra gelecek nesilleri de etkiler. İşte Atatürk, tam olarak böyle bir isim.
Tarih kitaplarını sevmeseniz bile sıkılmadan okuyabileceğiniz, birçok yerde durup düşünme ihtiyacı hissedeceğiniz çok kıymetli bir eser.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bu kitap bana fiziğin sandığımdan çok daha karmaşık bir alan olduğunu gösterdi. Başlangıçta her şey anlaşılır görünüyordu ancak sayfalar ilerledikçe sık sık durup araştırma yapma ihtiyacı hissettim. Bazı konuları araştırdıktan sonra daha iyi anladım, bazıları ise hâlâ zihnimde tam olarak yerine oturmadı. Yine de yeni şeyler öğrenmek ve anlamaya çalışmak oldukça keyifliydi.
Sonunda Türk mitolojisi ile ilgili bir şeyler okuyabildiğim için çok mutluyum. Bilgim olmayan bir konuydu çünkü.
Kitap her ne kadar kısa kısa bölümlerden oluşuyor olsa da çok enteresan şeyler öğrendim. Ancak kitapla ilgili tek bir problemim vardı. O da kitabın neredeyse yarısının mitolojik anlatılarla ilgili değil tarihi anlatılarla ilgili olmasıydı. Yani sadece Türk mitolojisi tanrılarını ya da mitolojik hikayeler okumak ister ve beklerken tarihi anlatımlarla karşılaştım. Bu noktada beklentimi karşıladığını pek söyleyemeyeceğim ama yine de severek okudum tabii ki. Türk mitolojisi hakkında daha fazla okuma yapmak konusunda beni heveslendirdi.
WW2 Tarihine başlayacaklara mükemmel
Gayet güzel bir şekilde nazi Almanyası’nı özetleyen bir kitap ama bazı eksik noktalar yüzünden yer yer keşke bu olayıda ekleseymişler dediğim oldu. Ama 2.Dünya savaşı tarihine başlayacaklara önerimdir.
James Tucker’ın dilimize kazandırılan Kurban mı Cellat mı romanını elime aldığımda, beni doğrudan saf bir hayatta kalma mücadelesi ve yüksek adrenalin karşıladı.
Hikayenin daha ilk sayfalarında, neşeyle başlayan bir yeni yıl kutlamasının dakikalar içinde baltalı bir katliama dönüşmesi, bir okur olarak beni adeta sandalyeme çiviledi. Yazar, okuyucuyu ısındırmakla vakit kaybetmiyor; doğrudan kaosun ortasına bırakıyor.
Brook ailesinden sağ kurtulmayı başaran 10 yaşındaki Ben, hikayenin duygusal motoru konumunda. Onun zekası, şansı ve o yaştaki bir çocuğun katille amansız bir kovalamaçaya girmesi içimdeki empati duygusunu tavan yaptırdı. Sayfaları çevirirken polisiye gizeminden ziyade, "Lütfen bu çocuğa bir şey olmasın" endişesiyle okudum.
NYPD dedektifi Buddy Lock'ın, tanık koruma programlarını falan bir kenara bırakıp çocuğu korumak için kendi evine, sevgilisinin yanına götürecek kadar çaresiz kalması olayların ve katilin ne kadar amansız olduğunu hissettirdi. Bu durum hikayeye çok dinamik ve insani bir çaresizlik boyutu katmış.
Eğer sıkı bir gerilim ve polisiye okuruysanız, olayların gidişatını veya katilin atacağı bazı adımları erkenden sezebiliyorsunuz. Kurgu her saniyesiyle zekice işlenmiş olsa da türün klişelerinden tamamen sıyrılabildiğini söyleyemem. Bazı kovalama sahneleri ve karakterlerin iç hesaplaşmaları ritmi canlı tutsa da, yer yer tempoyu düşürdü. Kitap 460 küsur sayfa; bence 350 sayfalık daha kompakt bir anlatımla çok daha vurucu ve soluksuz bir macera sunabilirdi.
Kurban mı Cellat mı, derin felsefi sorgulamalar yapan edebi bir eser değil; ancak harika bir "bir oturuşta bitirmelik" tempo gerilimi. Katilin ailenin soyunu tamamen kurutma takıntısı ve arkasındaki o amansız takip, özellikle Hollywood aksiyon-gerilim filmlerini seven
