damla
@damlalien
uzun süre uçuruma bakarsan uçurum da sana bakar.
"Unutacağımız hiçbir şey kalmayana dek her şeyi unutabilsek tanrıyla karşılaşacağız ama oraya kadar unutmayı beceremiyoruz bir türlü..." demiştim. "İnsan iniyor aşağı, ama bir noktada soluksuz kalıp yukarı sıçrıyor," demişti, "unuttuğun kadarı bile fazla bana kalırsa, boş laflar ediyorsun..."
"Her şey geçmişte gömülü, başlangıçta" diyorum ben. Şeref, "Sırlarımız gelecekte çözülecek ama" dediğinde de soluğumun açıldığını hissediyorum. Söyleyecek olsam, "Benim öyle seni rahatlatmayı düşünerek böyle konuştuğumu sanıp kendini yanıltma," der, "unuta unuta in aşağı sen... Madem anılar bizim atıklarımızmış, unutmanın sonuna var, anlarsın... Tanrı senin yüzüne bakıyor muymuş? Her şeyin başına dönmek isteyen nedir biliyor musun, akıl ister bunu... Aklı da kendi haline bırakmamak gerekir, aptalca işlere kalkışır çünkü..."
Reklam
İki farklı insan, ikisinin ortak noktaları ise satranç.
X kişisi şampiyon -ünvan olarak- Y kişisi ise şampiyonu yenecek kadar usta, lâkin satranç oyuncusu değil.
X'in hayatındaki tek vasıf satranç iken, Y'nin ise hayatının satranç olma söz konusu.
X, satrancı yaşamında mutlak doğru yerine koyarken, belki de hayatında en iyi yaptığı işi bu sanırken, Y ise satranç'a zoraki tutunur, hayatında bulabildiği tek meşgaledir.
Y, yahudi olduğu için mahkum edilir, yargılanana dek türlü eziyete uğrar. Artık hayatında kaybedecek bir şeyi yoktur ve bir gün yargılanmak üzere gittiği oda da, bir kitap bulur satranç tekniklerini anlatan bir kitaptır bu, ilk başta çok bozulur bu duruma daha sonra ise tek aktivitesi bu olacağı için bunu değerlendirir. yatağının çarşafını satranç tahtası tasvir edip, bulduğu ekmekleri taş konumuyla oynar. Öyle böyle oyunu kendiyle oynaya oynaya uzmanı olmuştur. O kadar uzmanlaşmıştır ki, siyah ve beyaz taşların her hamlesini önceden bilir, bu yüzden bir müddet sonra oyun da tadını kaydetmiştir. Çünkü oyun hayatı olmuştur.
X ve Y kişisi bir gemide denk gelirler, X şampiyondur lâkin Y'ye sürekli kaybeder. Egoist kişiliğinden ödün vermek onu çıldırtıyordur, bir kaç oyun sonra Y'yi son elde yener ve onu amatör olarak görüp aşağılar. Ama bilmezdir ki, Y santranç için kişiliğini bölmüştür.
Emrah Serbes'in deyimiyle:Herkes uzmanı olduğu konunun zalimi olmuş.
Kısa ve etkileyici bir öykü imiş, bir çırpıda okudum, fakat büyüsü uzun sürecek.
Sabahtan akşama kadar bir şeylerin olmasını bekliyorsun ama hiçbir şey olmuyor. Başın ağrıyana kadar yürüyor, yürüyor, yürüyorsun; kafan çatlayana düşünüyor, düşünüyor, düşünüyorsun. Hiçbir şey olmuyor. Yalnızlığa terk edilmişsin.
Herkes de bilir ki, dünyada boşluğa bırakılmışlık ve terk edilmişlik kadar insan ruhuna baskı yapan başka bir şey yoktur.