Damla
@damlaonk
Yazarla tanışma kitabım ve kendisinin dilini çok sevdim, akıcı, okuması keyifli. Gel gelelim hikayeye ,annesi tarafından terk edilen Süreyyayı babaannesi büyütüyor ve bu terk edilmişlik hayatının tamamını etkiliyor. Süreyyanın hayatını anlatırken anlattığı olayların bir çoğu hepimizin çocukluğunu , gençliğini etkilemiş olaylar bu da sizi geçmişe götürüyor zaman zaman.
Kitap bittiğinde çok fazla karakter havada kaldı benim için mesela Rıdvan'a ne oldu? Sonunda yaşanan kavuşma nasıldı? Devam kitabı olsun istedim zaten bazı karakterler diğer romanlarda var olmaya devam ediyormuş bu beni mutlu etti.
- Bizim sevmediğimiz kimse yoktur. Belki gönlümüze biraz serin gelenler vardır.
Çırak bir gün usta, oğul bir gün baba olacağından yetişmesine itina gösterilir. Ağalık,beylik, hocalık, şeyhlik dahi bir hududa kadardır. Haddi aşmak hiç bir şekilde hoş görülmez.
Hikaye güzel ama insanı içine alıp götüren bir dili yok bana kalırsa. Mavi kuş ismini verdiği külüstür otobüsüyle köyden kente yolculuk yapan sevdadan delirmiş Kenanın bir seferde yaşadıkları ve otobüstekilerin hayatları anlatılıyor ve sonunda sürpriz. Karakterden karaktere geçiliyor oluşu biraz yorucu,okuma zevkini azaltıyor.
