Sib
@danbi_
Karaçamların tepeleri tutuşmuşa benzer bir buğuyla tütüyordu. Kayın ağaçlarının yaprakları pembe ve toprak rengi parıltılar saçıyor, kurumuş olanlar da gri maden oymalar, gibi şekiller alıyordu. Çamlar gölge ve yeşilliklere bürünmüştü. Ağaçların altındaki otlar öylesine parlak renkler, öylesine taze bir görünüm sergiliyordu ki, tümüyle yeni bir hayranlık uyandırıyordu; çocukça bir hayranlık, bir kan yenilenmesi. En önemlisi, bu kocaman beşiğin ortasında bir göl vardı.
Tsagaab_Nuur.
Beyaz Göl.
Dupduru suların üzerinde Horidol Sarıdağları'nın mavi ve beyaz tepeleri dikilirken, yine aynı kımıltısız suyun üzerinde aynı tepeler, bu kez baş aşağı, modelleri önünde tapınır ibi duruyor, ama onları saflıkta ve görkemde aşıyordu. Huzur vardı. Sevgi. Gerçek dağlar ile sudaki köklerin birleştiği bulanık ve gizemli çizgide, sarsıcı bir kucaklaşma.
Gözleri kamaşan kafile, olduğu yerde durdu. Tek duyulan, üzengilerin tıkırtısı ile ren geyiklerinin hızlı soluklarıydı. Diane bineğinin üzerinde dengede durmaya çabaladı. Görmesini engelleyen buğuyu silmek için, başparmaklarını gözlüğünün camlarına sürdü.
Buğuyu silemedi.
Donmuş gözlerinden akanlar, gözyaşlarıydı.
Reklam
Gözlerini açtı, uçağın tozlu ışığında, rengarenk deelli yolcuları, kadınların göz okşayıcı başörtülerini izledi. Tuhaf bir şekilde, sanki o da tayganın ucuna bir buluşmaya gidiyor gibiydi.
Kendisiyle buluşmaya.
Ağlamak istiyordu. Kusar gibi ağlamak. O adamın kendisini sevebileceğini düşünmek, ölümünü iki kat daha saçma, iki kat daha gereksiz kılıyordu. Çünkü polis komiseri yaşasaydı, Diane'ın imkansızlıkların kadını olduğunu er geç öğrenecekti. İstekleri Diane'ın üzerinden, suyun bir benzin birikintisinin üzerinde kaydığı gibi, akıp gidecekti. Arzusuna hiçbir zaman cevap veremeyecekti. Diane'ın arzusu asla belli bir yere yönelmeyecekti. O arzu, derisinin altında koşan, çıkacak delik bulamayan öfkeli bir hayvan, bir yeraltı ateşi gibiydi.
Puan vermedi·800 syf.·
2025 124. kitabı
