"Kamelya, birden alevleniyormuş gibi ışık saçan, birden hevesi kaçmış gibi solan, sonrasında da bir şekilde harika olmayı başaran bir çiçekti. Onun kadar insanı taklit eden başka bir çiçek yoktu."
Daisuke eskinin insanlarına imreniyordu: her ne kadar çıkarcı davransalar da mantıklarının muğlaklığı sayesinde ağlayabiliyor, hissedebiliyor, öfkelenebiliyorlardı, bu sırada da ne yapıyorlarsa başkalarının iyiliği için yaptıklarına ikna ediyorlardı kendilerini, oysa sadece kendi çıkarlarına göre hareket ediyorlardı.