İnsan bazen savrulur
Bir süt kokusuyken
Büyümeklere
Salıncaklardan bulutların arkasına
Uzun sorulardan kısa cevaplara
Kahverengilere
Tahteravallinin bir ucundan öteki ucuna
Kendinden kendine
Yuvarlanır.
Bir raksın el kıvrımlarıyken bi zaman
Sekizinci notası oluverir melodilerin
Seslerin içinde kısılır insan.
Cümlesi kurulamayan bir mana olur
Karanlığın siyahına parmağını daldırıp
Bir mumdan eriyip damlar da damlar.
İnsan bir avuç topraktır
Topraktan toprağa savrulur
Tövbelerini yasaklı meyvelere ilikleyip
Dünyadan dünyaya
Yaşamın ensesinde ılık bir öpücük olur
Minik bir şiiri büyütüp olgunlaştırırken hecelerden
dizelere gizlenir.
Gelmelerden, gitmelerden, kalmalardan, durmalardan içiçe geçmiş bir tel gibi kıvrılıp kopar.
Bazen insan noktayi kendine koyar cümleleri devam ededursun.
Zaten bir çamurdu
Yüzüne değen bir parça güneşle hemencecik kuruyuverir