Saadet Ceylan
@dareynsaadeti
Kıyamet günü yaratıcıya anlamlı ve onurlu bir hikâye anlatabilmeliyim.
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi
Kitap, Sırp ve Hırvatların bir zamanlar yediği içtiği ayrı gitmeyen komşuları boşnaklara karşı birden değişen tavırlarını ve nihayetinde s*ykırıma varan z*limliklerini konu alıyor. Ancak yazar tarihe kara bir leke olarak geçen bu olayı, 8300 küsür masum insanın v*hşice k*tledilmesini, akla hayale gelmeyecek işk*ncelere maruz kalan esirlerin durumunu nasıl olurda bu kadar basit bu kadar sığ anlatmış anlam veremedim doğrusu. Her bir sayfa birbirini tekrar ediyor, ne üzüntü ne acı hissiyatı bir okuyucu olarak bana geçmiyor. Gerçekten 626 sayfalık kitabın yarısı bu şekilde hep birbirini takip eden ve hep aynı olay döngüsü içinde anlatımdan ibaret. Bilmiyorum belki de alıştık s*ykırımları medyadan izlemeye. Bir babanın elinde taşıdığı bulgur poşetini göstererek "bunun içinde çocuğum ve eşim var" demesine. Bir çocuğun "babam yanıyor" feryatlarına, esir, b*mba, işk*nce, ka*liam ifadelerine alıştık belki de. Velhasıl henüz yarısındayım ama Srebrenitsa şehitlerinlerinin yerlerini belirleyen mavi kelebekler kadar etkilemedi kitap beni. Daha detaylı, etkili ve dokunaklı olmasını beklerdim. Sanki ilerde dizisi çekilecek bir senaryo okuyorum gibi.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kitap bana yıllar evvel izlediğim 'Hotel Rwanda' filmini anımsattı. Irkçılık, ötekileştirme, dışlama... Hâlâ hemen her millette sık sık karşılaştığımız duygu durumları yani. Kitap 1960'ların Amerikası'nda siyahilerin dışlanışını anlatıyor. Kitabı okurken; sözde varlıkların en akıllısı olan 'insan varlığı' nasıl olurda seçimi kendi elinde olmayan, tamamen külli iradeye bağlı olan ten renginden dolayı kendisiyle aynı özelliklere sahip bir başka insan varlığını dışlar? Dilinden, ırkından, renginden dolayı insan insanı neden ötekileştirir? Böyle bir lüksü kendinde nasıl bulurki? gibi sözde soruları sorarken buluyorsunuz kendinizi.
Kitap 9 yaşında bir kız çocuğunun gözünden anlatılıyor. Bir bölümde çocuk: "iyi de ama neden siyahilerin ve beyazların kiliseleri ayrı ayrı? Hepimiz aynı tanrıya inanmıyor muyuz?" diye soruyor. Irkçılığın mantık dışı bir olgu olduğunu bir çocuğun hafsalasından yetişkinlere örnek göstermiş oluyor.
İki bölümden oluşan 357 sayfalık kitabın asıl konusunu ikinci bölümden itibaren daha rahat anlamaya başlıyorsunuz. Benim için ilerlemekte güçlük çektiğim, çoğu zaman sıkıldığım ancak konusu itibariyle dikkatimi çeken bir romandı. Belki de zaten bir solukta okumak için değil; sorgulayarak, eleştirerek, sindirerek yavaş yavaş okunması gerekiyordu. Konusu itibariyle hâlâ güncelliğini koruyan bu kitabı ırkçı olsun olmasın her milletin okumasını tavsiye ediyorum.
Bir babanın oğluna yazdığı puslu bir hikaye. Hatta hikayeler silsilesi. Hikayelerin hepsi farklı başlayıp bir yerde birleşiveriyor ve siz okur olduğunuzu unutup bir dizi/film izlemeye başlıyorsunuz. Ali İhsan Efendi'den Bünyamin'in zihnine oradan okurun zihnine ve gerçekte yazarın zihninden Puslu Kıtalar Atlası'na aktarılan, zihninizin odacıklarını teker teker aydınlatacak hikayeler bütünü bir eser.
Okudukça yazarın hayal gücüne hayran kaldım. Okudukça puslu hikayeler zihnimde belirginleşti ve açığa çıktı. Okudukça zihnimde belirginleşen puslu hikayeler bir sonraki hikâyeye geçişimde tekrar puslandı ve silindi. Öyle garip bir yolculuktu :)
Bana göre eserin yalın bir dili olmamasına rağmen çok akıcı ilerlemesi de kitaba ayrı bir gizem katmış.
Dinlerkende çok huzur bulduğum bir psikiyatri profesörü olan Kemal Sayar 'Merhamet' adlı kitabında da alanının hakkını vermiş. Kitabinda 'merhamet'i gerek bireylerin iç yolculuklarına gerekse milletlerin güncel veya tarihi yaşantılarına örnekler vererek zengin bir içerikle dile getirmiş.
Merhameti anlatırken terörizmin sebep olduğu şehitlere ve şehit yakınlarına, zulüm altındaki Filistin'e, ırkçılığın bir sonucu olarak Batı'nın daima suçlu gördüğü siyahilere vb. değinmesi bu kavramın devletlerin sınırlarını aşan global bir dünyaya ait, evrensel bir değer olduğunu okuyuculara tekraren hatırlatıyor.
Kendi iç yolculuğunuzda kırık yerlerinizi onarmanıza yardımcı olacak değerde bir kitap. Kendinize ait duygularınızı yazarın ifadeleriyle bol bol alıntılar yapmak isteyerek başkalarına aktarabileceğiniz lezzette, tadı damakta bırakan bir kitap. Bu nedenle kitabın hemen son sayfasında yazan "...Hangi yolda ilerleyeceğiz? Körü körüne iyimserlikle, felç edici karamsarlık arasında acaba bir orta yol bulabilir miyiz?" in cazibesine takılıp bu soruya cevap bulmayı umduğum "Ölümden Önce Bir Hayat Var" eserini okumak için sabırsızlanıyorum.
Literatürümüzün ilk psikolojik romanı olan "Eylül" ü okurken başta Suat ve Süreyya'nın hangisi erkek hangisi kadın şaşırmadım değil. Fakat okudukça karakterler zihnimdeki yerini aldılar. Yazar romanında karakterlerle ilgili tasviri okuyucuya bırakmış açıkçası ben zihnimde canlandırmada nedense zorlandım. Cümleler çok fazla şiirsel ve bence gereksiz uzunluktaydı. Bu nedenle zaman zaman sıkıldım. Romandaki bu sevgi üçgeninde en üzüldüğüm kişi Süreyya oldu. Yani aşk yaşayan diğer iki karakterden Suat'ın kocası ve Necip'in yakın arkadaşı. Bir ara içlerinden değilde artik yüzyüze konuşsalar mı dedim. Evet bu bir psikolojik roman ancak cümleleri oldukça uzun tutmak sanırım benim boyle düşünmeme sebep oldu.
Netice olarak çok keyifle okuduğum bir roman olmadı benim için. Fakat bazi cümlelerde kendime dair izler bulduğumdan en çok alıntı yaptığım eserlerden biri oldu aynı zamanda.
