Kar yağıyor. Bulunduğum yerden ufuk görünmüyor bile. Beyaz geceler ve ben bu kitapla sonlandırıyorum geceyi. Böyle sarsacağını hiç düşünmeden başlıyorum bu varlığa. Yazarımız son dönemlerde parlayan küçürek öykü türünde kendini aşıyor. Şiddetle tavsiye etmiyorum (!)
"Bu kitapta anlatılanların hepsi gerçek. Keşke olmasaydı."
Her cümlede bir tokat, her cümlede bir silkiniş, her cümle bir çırpınış. İnsanlığa dev bir megafonla yapılmış sarsıcı bir manifesto hissi...
"Senden korkuyorum, çünkü sen, kendinden kaçtığın gibi hiçbir şeyden kaçmıyorsun."
Dönemimiz itibariyle toplumsal karamsarlığımızın zirve yaptığı bu dönemde ilaç gibi gelen bu kitabı su gibi içtim. Ancak yanlış anlaşılmasın, bu kitabı yazarımızın söylediği gibi “Yanımdan geçen insanlar bana bakıp halime şükrediyordu.” cümlesindeki anlamıyla bir şükretme nedeniyle değil, kendi enerjimin ve farkındalığımın tavan yapması için su gibi içtim. Çünkü hepimiz biliyoruz ki Mitat Enç hepimizden daha iyi görüyordu.
“Yedi, sekiz yaşlarında gözlerini kaybedip, otuzuna kadar yakınlarınca giydirilip, yedirilen kat kat körleştirilmiş zavallılar tanıdım.” Kendisi her ne kadar ilk başlarda bu durumu inkar etse de, alışamasa da az önceki alıntıda sözü ettiği kişilerden olmadığını bize açık açık gösteriyor. Özellikle yazarın yaşadığı dönemi dikkate alırsak ne kadar zor bir süreçte kendisini geliştirdiğini, ülkesine ve ailesine verdiği değeri daha iyi anlayabiliriz. Aradan yetmiş yıl da geçse eğitim sürecindeki sıkıntıların, yozlaşmışlığın neredeyse aynı olduğunu hissediyor ve görüyoruz. Yazarımızın bu sıkıntıları da çok akıcı bir dille tasvir etmesi açıkçası kendi adıma kitabın bütünü için oldukça olumlu diyebilirim.
Kör ama hayatı duyan bir hayat yaşayan Mitat Enç’in bu kitabında edebi yönden eleştirilecek kısımlar olsa da bunları yazma gereği görmemekle beraber kitabın bana kattıklarıyla ilgili buraya ne yazsam az kalacaktır.
Hocamızı ve onun gibi cumhuriyetimizin yetiştirdiği aydın kişileri saygı ve sevgiyle anıyorum. “Bu son fasıldır ey ömrüm, nasıl geçersen geç.”
Engin hocam kitabın ön sözünde "bu kitabı okuyan okuyucu, kendisiyle doğrudan ilgili bazı bölümleri kavramakta güçlük çekebilir ya da okuduklarıyla kendisi arasında hiçbir ilişki kurmayarak, bu özelliklerin çevresindeki bazı insanlarda bulunduğunu düşünebilir. Böylesi bir yadsıma, insanın o davranışını değiştirmeye hazır olmadığının bir göstergesidir." diyor. Bu uyarı nasıl bir kitap okuyacağımızla ilgili en büyük ipucunu gösteriyor bize.
Okuduğumuz her bölümde benliğimizle, geçmişimizle, ilişkilerimizle ve geleceğe dair bakış açılarımızla ilgili tokat üstüne tokat yiyoruz. Bu tarz kitapları hızlı tüketebilen biri olarak bu kitabı bu yüzden sindire sindire okuyabildim. Ufuk açma konusunda yazıldığı zamana bakarsak çığır açmış bir eser.
Okuyun, okutturun, tavsiye edin.
Rahmetli yazarımız ne güzel söylemiş: " Diğer insanların gerçeklerini anlamaya çalışacağımız yerde, onları dünyada yalnızca kendi gerçeklerimiz varmışçasına yargılamak etkin olabilmemizi engeller ve yalnızlığa yol açar."
''Hayal kurmayan çocuklar resimlerini cetvelle çizerler.''
Bir çocuk düşünün ki sevgisiz büyüyebilsin. Düşünemezsiniz.
Bazı bölümlerinde ara vermek zorunda kaldığım, bazı bölümlerinde gözlerimin dolduğu ve kana kana içtiğim müthiş bir kitap. Her öğretmen adayının her annenin her babanın hatta herkesin okuması gereken bir eser.
Kitapta anlatılan olaylarla ilgili çoğumuz çocukluğumuzla bağlantı kurabilir ve yutkunmakta zorlanabiliriz. O yüzden sindire sindire okunmalı ve insanoğlu olarak ne kadar sevgiye muhtaç, aciz bir varlık olduğumuzun idrakine varılmalıdır.
''İnsanı tedavi eden en güçlü terapi, insan sevgisidir.''
