Dogancan Cengil
@dcengil
18 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
belki hepsini değil ama bir sürü ahmet ümit kitabı okudum. okuduğum en kötüsü buydu. diğeri de yakın zamanda olan kırlangıç çığlığı ama yine de bu daha kötü.
aslına bakılırsa roman (hikayeler) kendini okutuyor. hızlı gidiyor. sade bir dille her hikayeyi bir kaç saat içerisinde hızlıca okuyabiliyorsunuz. ama istanbul hatırasi, patasana gibi kitaplarda olan bi tarihi gerçeklik ya da güzel bir istanbul turu bekliyor genellikle okur ahmet ümit'ten böyle oluyordu cinayetin yanında. ne güzel istanbul'un bu beton görüntüsünden kurtulup, dedelerimizin yaşadığı istanbul'u gözümüzde canlandirirdi. bu kitapta istanbul'un bir iki semtinin adı geçiyor tamam. biraz daha gündeme yönelmiş dönem cinayetlerinin nedenlerine inmiş.(kadın cinayetleri, töre , suriyeliler gibi)
ali, zeynep, evgenia çok boş kalmış sanki. rakı masası muhabbetleri sırf romana olması için yerleştirilmiş. ben genelde cinayet çözmekte çok başarısızımdır ama ben bile katilleri ve hikayeleri hemen anladım.
sanırım bir sonraki romanda başkomiser nevzat pasaport şubeye geçecek
Filmi izlemedim, bugün hayatımda ilk defa bir kitabı bir günde bitirebildim.
Gayet başarılı, akışkan, kimi yerinde çok hüzünlü olabilse de bazı gerçekleri direk göz önüne koyuyor olmasıyla herkesin okuması gereken bir kitap. dünya engelliler gününde bence herkese dağıtılması gereken ve birinci ağızdan yazılmış ne düşündüklerini ne hissettiklerini ortaya koyan herkes gibi biri olma çabalarını muhteşem anlatmış. bu yazdıklarımdan bence kitabın cok hüzünlü olduğu anlamı da çıkmasın. çünkü gayet kimi yerinde güldürebilen genelde nötr havada devam eden bir kitap.
Yalnızca dikkat dağınıklığım sebebi ile 1 hafta sürdü. normal şartlarda 4-5 saatte kendini okutacak bir kitap. insan psikolojisi üzerine yazılmış, bazılarımızın ne istediği üzerine çok net değerlendirmeler yapan, çoğu insanın iç dünyasına ışık tutan bir kitap. daha fazla yorum yapıp heyecanını kaçırmak istemiyorum.
yeni baslayacaklar için yüz gülümseten ufak bir not. kitabın ilk sayfalarında bir yazım hatası ya da basım hatası yoktur.
neden herkesin sadece kendi işini özellikle gerçek sanatçıların sadece sanat yapması gerektiğinin muhteşem anlatıldığı, aslında anlatılmadığı direk yaşandığı hikayedir. ülkemize çok temiz eleştirileri olan, aynı zamanda bu ülkeden neden vazgeçmemiz gerektiğini gözler önüne seriyor. 2007 yılındaki bir kitap o zamanlardan şu ana çok güzel ışık tutmuş kimi yerlerinde. aslında ne kadar katmanlı ne kadar sanatsever bir toplum olabileceğimizi ama bunu yaparkende en büyük düşmanın yine kendimiz olduğunu göstermiştir. zülfü livaneli'yi artık daha bir samimi okuyacağım.
bir nokta var; keşke uzun uzun yunanistan anılarını anlatacağına sonlara doğru anlattığı anılarına ağırlık verseydi, daha ilginç şeyler çıkabileceğini düşünüyorum.
tabi tipik bir türk olarak akıllarda bir soru gerçekten anlattığı kadar başarılı mı yoksa kendini övmekten biraz keyif mi alıyor.
