Kaderimiz aslında doğduğumuz evlerde yazılır. Yine o evlerde yaralanır,o yaralarla büyür,sonunda o yaraların bizi götürdüğü yere gideriz. Ancak mutluluk her zaman o yolda değildir...
"Birisini severken bir başka kişiye âşık olunur mu? Acaba beni sevmiyor da yalnızca basit ve geçici bir heyecan mı duyuyor? Heyecanı aşkla mı karıştırıyoruz? Nasıl anlayacağız peki duyduğumuz şeyin gerçek aşk oluo olmadığını? Yoksa aşk bu mu yalnızca? Geçici bir heyecan..."
"Sevgili çizgilerim benim,sevgili kırışıklıklarım,sizi ne kadar seviyorum...siz bana ne çok şey öğrettiniz...siz beni ne kadar çok seviyorsunuz...siz benim mutluluğum,siz benim savaşımın,siz benim mutsuzluğum,siz benim acılarım,siz benim özgürlüğümsünüz...Sevgili,ince,küçük,zarif cizgilierim...dostlarım.siz olmasanız ben ne yapardım?siz benim kararlılığım,siz benim gücümsünüz. Sizi oluşturana dek neler yaşadım... neler çektim...nasıl savaştım ben...ve size böyle anlayışla,mutlulukla bakabilmek için...ne çok uğraştım.