insanları hayal kırıklığına uğratmak fenadır, kendinizden beklentileriniz daha yüksek olduğunda daha da fena hissedersiniz. özellikle bazı insanların hatalarınızı ve kusurlarınızı didiklemekten hoşlandığını bildiğinizde.
ilk kez temeldeki farklılıklarını görmüştü, sanki kalın bir cam levhanın arkasından konuşuyor gibiydiler. tüm insanların iletişim kurma, bağlanma çabaları böyle mi sonuçlanıyordu? tamamen ve katlanılamayacak kadar yalnız olduklarını anlamalarıyla mı?
