arasının açıldığı eski dostuyla bir zamanlar sahip olduğu bağı yeniden kurmaya çalışırcasına, tüm kalbiyle okumaya devam etti. bu iki arkadaş sabahtan akşama dek bir türlü birbirlerinden ayrılamadı. bunca zaman uzak kalmış olmalarına rağmen araları çabucak düzelmişti. kitap youngju’ya kucak açmış, o da yetmeyince sıcacık sarılmış, youngju’nun nasıl bir insan olduğunu gözetmeksizin onu olduğu haliyle kabul etmişti.
Reklam
gece gündüz demeden sayfalarca okuduğu çocukluk dönemlerindeki gibi, okumak istediği kitapları yanına yığıp kimi zaman kıkır kıkır gülerek kimi zamansa kendini kaptırmış bir ifadeyle romanların dünyasına dalıyordu. annesinin “gel de yemek ye.” diyen sesinin bir kulağından girip diğer kulağından çıkışını, açlığını unutarak gözleri ağrıyana kadar okumanın verdiği o neşeyi anımsadı. uzun zaman boyunca mahrum kaldığı bu mutluluğu tekrar yakalarsa, her şeye yeniden başlayabileceğini düşündü.
sivri bir şey kafamın içinde hiç durmaksızın büyüyor.
belki bir diken. ya da çivi.
kim bilir ne zamandır bu şeyi içimde büyütüp besliyorum. beni dış dünyadan ve insanlardan koruyacağını sandığım bu şeyin beraberinde getirdiği acı öylesine korkunç ki.
böyle anlarda hayat denen șeyin ne kadar acımasız olduğunu bir kez daha anlıyorum. bir dağı aşarsınız, karşınıza başka bir dağ çıkar, onu da aștığınızda bir başkası. başlarda ümitle bu dağları tırmanır, bir yerden sonra pes edersiniz. oysa hayat durup sizi bekleyecek kadar hoşgörülü değildir. ne hoşgörü ne de tolerans beklenebilecek bir düşmandır hayat. bu düşmana eninde sonunda yenileceğiniz bir savaşın içindesiniz. öyle bir savaş ki bu, yalnızca kaybettiğinizde son bulur.