“çünkü bu ev sana ait. ve annemin hiçbir şeyi yok. çünkü sen, çocuğunu öldüren tabancanın sahibisin. oysa annem çocuğunu doğurana kadar içinde taşımış olan kadın. önce karnında, sonra kollarında, yaşadığı sürece de aklında taşıdığı çocuk senin tabancanla vuruldu. bunu unutmaman için, kadın olman lazım. bunu unutmaman için çocuğunu sevmiş olman lazım. ama senin anlamana imkan yok. çünkü ben bir geri zekâlıysam sen de bir geri kalplisin! bu bir hastalık, baba. bu yüzden ölen insanlar var. sen de onlardan biri olacaksın.”
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
heyecanlandığından değil, insanların ve her şeyin içine sızmasına izin verdiği için hatalar yapıyordu. derisindeki gözenekler derisinden daha çok yer kaplıyordu. her şeyden ve herkesten etkileniyordu. çünkü etki girişini durduracak bir kişiliği yoktu. bir çuval. delik deşik bir çuval. yüzlerce kapısı olan boş bir bina. ne pasaport, ne izin. isteyenin girip, isteyenin terk ettiği çorak bir toprak. bir yolgeçen hanı. hep böyleydi. hep böyle olmuştu. hiçbir iniş, hiçbir çıkış yoktu.
insanın yarattıkça yok olduğunu anladın. yaratıcılığın bedelinin yarattıkların kadar eksilmek olduğunu kabul ettin. ve amacın bu oldu. yaratarak yok olmak. son düşüncen de yok olana kadar yaratmak.