Nisa
@debiz665
Kitaplarla yaşamanın dışında hiçbir ilgisi kalmamış gibiydi.
İnsanın yaşama hakkı olduğu kadar ölme
hakkı da olmalı. Sorarım Tanrı’ya:
Direnç göstermemek suç mudur?” diye sorar Osamu Dazai.
“insanlığımı Yitirirken’ adlı son romanını yazdıktan sonra da intihar ederek yaşamına veda eder.
Reklam
Bu, Dostoyevski'nin okuduğum ilk kitabıydı ve hemen onu en sevdiğim yazarlardan birine yaptırdı. Suç ve ceza da, masumiyet ve yolsuzluk ile iyilik ve kötülük arasındaki sınırlar bulanıktır ve bilinen psikolojik derinliği yaratır
Bir şehrin nasıl bir yer olduğunu öğrenmek için, küçük insanın nelerle mutlu olduğuna bakın. Onlar şehirden istifade edebiliyorsa, orası iyi bir şehirdir. Burjuvazi yolunu her yerde bulur ama küçük insan bulamaz.
Puan vermedi
insanların salt birer nesne ve pazarda birer mal olarak görüldüğü ,çoğumuzun çalışarak başkalarına servet kazandırdığımız bir dünyada birazcık yabancılaşmış olmaktan daha fazlasına da hissetmiyor muyuz? Emeğin büyük ölçüde ''çekiciliğini yitirdiği'' ve üretim ilişkilerinin salt ''despotik'' hale geldiği ve gittikçe ,odacıdan bankacıya kadar hepimizin ,toplumsal ya da çevresel sonuçlardan en ufak bir kaygı bile duymaksızın hızlanan bir kapitalist birikim makinesinin basit birer eklentileri olarak konumlandırıldığımız makinesinin basit birer eklentileri olarak konumlandırdığımız bir dünya hakkında ne diyebiliriz?
