İnsan hayatta bildiği gerçekler suratına çarpınca da neden acı duyar ki? Duyuyor işte!
Bugün bana bir tokat gibi vuran gerçek “değersizlikti.”
Ben kendimi ne kadar sildiysem, ne kadar fark etmiyorsam, herkes görmezden gelir oldu. Kendi kendimi ben değersiz kıldım, biliyorum; çünkü hayıra hayır diyemedim, sınırlarımı çizemeyip aşanları hayatımdan silemedim. Ben her zaman “aman kırılmasın, üzülmesin” dedim. Beni kırana da sesim titredi zaten.
Sf.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Son 1 aydır bir şahıs sürekli takip edip takipten çıkıyor,
Neden yapıyorsun diye dememi bekliyor,
Amaç o zaten, ona yazmam! neyse bu gün yine yaptı,
Dedim ki bir dakika ( engel Listesi) kafam rahatladı. :)
O kadar çok şey dedim. Benim için önemli olan o kadar çok şey...
Fark eden oldu, olmadı... Fark edenler yanımda kaldı, fark etmeyenler metrelerce uzağımda...
Sadece kendi penceresinden baktı dünyaya, sizinkinden de bakıyorum dedi... Sonra ben de baktım. Öyle değilmiş. Evet bakıyor belki ama bakıyormuş sadece. Benim gözümden görmedikçe baksa bile aynı şeyi göremezmiş. Ben bunu çok sonraları anladım.
Ve fark ettim ki...
Sadece davası aynı olanlar... Ya da durun. Yüreği aynı şey için çarpanlar farklı pencerelerden baksalar bile aynı şeyi görürler...
Ben de insanların pencerelerinden bakmaya kendimi zorlamadım o günden sonra. Çünkü hissediyormuş insan... Bazı şeyleri...
> Kalem & Kelam...
Kuşlu Gazel/ Mazlum ÇimenMüzik
Son kuşlarımdı bunlar, dedim telef olmasın.
Geçti artık göğsümde kuş barınmaz anladım.
youtu.be/3DoopTvB6Jk?si=...
