Say ki aradım seni bir gecenin ortası
daha da yoksunlaşalım mı dedim
daha da korkaklaşalım mı
Önsöz Gibi
insan dedim
barış dedim
vurun demedim
bir kancık dönemeçte bir ölümlü gün
yirmiüç baharımda
kelepçe değil kollarımda
yiğitler anası memleketim!
Reklam
Lawrence Durrell / İskenderiye Dörtlüsü’nü okumayı hatırlıyorum
Yakında çiçekler açar Lawrence bahçeden her birimize birer bardak tohum verecek.
Beklemem gerekiyor dedim.
Sayfa 36 - Delidolu
Kim ona istekli değil ki?.. Doğru!.. Ama bölünmez, parçalanmaz fertlere göre inkısam kabul etmez hakikat kimde?.. Elbette birinden birinde... Ve elbette bir gün gelir, perdeler düşer ve onun ne tarafta olduğu tecelli eder.
Allah’ın bir nimeti olarak, sözümün, üslûbumun, fikrimin ve mantığımın bir tesiri varsa, onun şahsıma ne korkunç bir (antipati) aşıladığını takdir etmenin de acısı içindeyim. Bir sünepe dergide «şu Necip Fazıl efsanesini yıkmanın zamanı gelmiştir!» diyen kaleme hak veriyorum. Efsaneleştirildiğim için değil, böyle bir hayâlin beslenmesinde belki mesuliyet payım bulunduğu için...
Netice şu noktada toplanıyor:
Memleketimi her sahada, hak ve hakikatten yana, bütün ışıkları sönmüş, bütün renkleri solmuş, bütün çizgileri eğrilmiş, bütün eserleri boğulmuş görmekten öylesine eza çekmekteyim ki, işte bu dünya alâkasını, bu dünya pisliğini, her hangi şato inzivasının gizli gurur ve nahvetine tercih etmekteyim.
Renklerle seslerin sekizincisinden, buutların da dördüncüsünden bahseder gibi, eşya ve hâdiselerde hecelemeye çalıştığım nükteleri, birçoğuna hiç anlatamamak, bir takımına da tokat gibi çarpmak de felâketlerim arasında...
Ama dedim ya, elimden hiç bir «idare-i maslahat» gelmiyor. İnsanlara fena halde kırıcı görünmekten kurtulamıyorum.
Eğer bu hallere, kalbimde hak ve hakikatten bir zerre taşımanın imtihanı olarak müptelâ isem, affımı, sabrımı ve salâhımı Haktan niyaz eder ve maddî tabutumla beraber manevî tabutumu taşıyacak dört kişi yetiştirilebilirsem kendimi mes’ut sayarım.
Hal bilmeze düştü yolum Bir çıkmaza düştüm gitti
Aşam dedim aşılmıyor
Gidem dedim gidilmiyor
Zalim kader silinmiyor
Bir çıkmaza düştüm gitti.
Sayfa 40
"sanırım gidersem her şey daha kolay olacak," dedim. başımı çevirip başka yöne baktım. "her tarafı dikenlerle kaplı birini kim etrafında ister ki?"
"dikenler?"
"dikenli. iğneli. huysuz. aykırı."
eğildi ve dudaklarıma bir öpücük kondurdu. "sonsuza kadar değil," dedi.
Sayfa 317
Reklam
Reklam