Ayşe Keleş
@dedimki
BÜTÜN KAPILAR KAPANSA BİLEŞiir
‘Çok yaşa’’ dedim
‘’Aman ha çok yorgunum ’’dedi biri
Yaşama sevincini küstüren bu hayata
Ne yapmalı?
Ne etmeli?
Uzanır geçer ömür geçmişten geleceğe
Tren rayları gibi..
Geceler olur yıldızlar başucunda dans eder
Geceler olur içine sığmaz bin bir keder
Bazen durgundur denizlerin
Gün olur dalgalar boyunu bile geçer
Fırtınalar kırar bir bir dallarını
Gün olur üzerinde çiçekler biter
Gönül uslanmaz,
Gönül yaşlanmaz
Gök kuşağının yedi rengini de görmek ister
Durduk yere kalbindeki bütün kuşlar havalansın ister
Ruhunun saçları bir gülüşle taransın ister
Söndürür umudun lambalarını
Hayatsa durmadan ihanet eder
Yine de kendine, yaşama küsme
Bütün kapılar kapansa bile
Bulunur güneşe açılan bir pencere
Ayşe Keleş
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
️KALBİMİN YOLUNDAN BAŞKA YOL TANIMADIMŞiir
Zor bir savaşın ortasında bile
ruhum ne eğere girer , ne de semere...
Hayat ve ölüm dedigin ne ki?
Aradaki mesafe ne,
eni boyu kaç metre?
Kalbimin yolundan başka yol tanımadım.
Dün için üzülsem de
gelecekten korkmadım.
Baktım dünyanın içinde
yalnız, fani halime,
kalabalıkların hırsına,
aç gözlü haline alışamadım...
Kendimle yüzleştim yıllar boyunca.
İnsanlığımdan utanmadan,
aynaya bakmaya çalıştım.
Kazansam da kaybetsem de fark etmedi,
sevmekten hiç ama hiç usanıp caymadım...
Mum alevi hemen söner,
ben aşk aşk dedim,
içimdeki ormanları yaktım...
Meydan okurum hayata,
uçsuz bucaksız meydanın da durarak.
Sorular sorar dururum,sorgulayarak.
Ey hayat!
Git! git, yorduğun, yoğurduğun kaç viraj kaç durak?
Dağların serin,
yüreğin yanık, rüzgarların hoyrat.
Kanmam hanlarına, şöhretine, şanına.
İpek yolunda atlasların, kime kaldı ki kime kalacak?
Akıl bencildi, bitmiyordu istekleri.
Bekle Beni GeleceğimŞiir
Yağmuru bekleyen topraklar gibi bekle beni
Gecenin sabahı beklediği gibi bekle
Anılarımızı yüreğinde uyut
Her akşam gökyüzüne bakıp
ikimiz için bir dilek tut
Zaman en güzel yerinde yırttı bu aşkın sayfalarını
Savrulduk zamansız düşmüş yapraklar gibi
Biz yazamadık düşlerimizin masalını
Hala
Kalleş oyunları sürdürüyor hayat
Şarap rengi geceler zifiri karanlık
Depremden zarar görmüş binalar gibi insanlar
Gülmeyi unutmuş yüzleri asık
İkimiz de
Özlemler içinde kaybolduk
Kaybolduk
Dinliyorum ruhumuzda ağliyor o masum çocuk
Engellerin olmadığı bir dünya getireceğim sana
Geleceğim bekle beni
Güz mevsiminde yaprak dökmek yok
Kış mevsiminde boyun bükmek yok
Son baharı da olsa bu sevdanın
Geleceğim bekle
Ölmek yok ölmek yok
Kavuşmadan ölmek yok.
Ayşe Keleş
Turkish Press Gazetesi röportajSöyleşi-Röportaj
S. Serra Erdoğan : Merhaba, ilk olarak kendiniz hakkında bizi biraz bilgilendirir misiniz?
Ayşe Keleş : Edirne Keşan ilçesi doğumluyum.Babamın konsolosluktaki görevi nedeniyle bir süre anneannemin yanında okuluma devam ettim.Okul bittiğinde ailemin yanına gitme planları yaparken Edirne Kız Öğretmen Okulunu(daha sonra liseye dönüştürüldü)kazandım.Sanatın her dalına ilgi duyuyordum.Resim,çini,seramik sanatlarıyla ilgilendim.Okulu bitirdikten sonra yurt dışına ailemin yanına gittim.Öğretmenlik hayali kanun değişikliğiyle son bulunca Milli Eğitim'in verdiği kurslara katılarak güzellik uzmanı daha sonra formasyon alarak eğitmeni oldum.Ayrılıkla sonuçlanan bir evlilik yaptım.Halen İzmir Karşıyaka da hayatımı sürdürüyorum.
S. Serra Erdoğan : Sizce yazarlık nedir ?
Ayşe Keleş : Bir ressam gibi bilgi, yetenek,yaratıcılık,hayal gücü ve duyguyla yoğurduğu eserlerini sunma sanatıdır yazarlık.
S. Serra Erdoğan : Hayatınızda en fazla iz bırakan olay veya durum nedir?
Ayşe Keleş : Hayatı gözlemleyerek yaşamayı seviyorum.O yüzden hayatımda iz bırakan o kadar çok durumla karşılaştım ki...Babamla birlikte bahçemize kayısı ağacı dikmiştik.Bu arada babam vefat etti.Ben her sabah yatak odamın camını açar o ağacın yapraklarına kadar sever, babamı özleyerek anarak işlerime başlardım.İlk meyvelerini toplayıp tadımlık komşularımla paylaştım.İzmirin en sıcak dönemi yine sabah perdeyi açtım ağaç köküne yakın kesilmişti.Egosu yüksek bir yöneticinin isteğiyle.Sonra kurudu ağaç ve ben hala çok üzülüyorum...Artan yemekleri çöpe atmak yerine sokakta yaşayan canlarla paylaşmayı yeğliyorum.Bir akşam yine elimdeki kapla sokağın kenarına yemek koydum.Arkamı dönüp gitmek üzereydim ki yaşlı birinin uzanıp o yemeği aldığını gördüm.Daha bunun gibi yüzlerce benim hayatımda iz bırakan olay
KARŞI KIYILAR GİBİSİN
Puslu bir geceyim ben,
notaları hüzün kokan bir şarkı.
Uyuyan kentin sessizliğinde,
İçimde bir martının yuva bulma telaşı.
Fırtınalara kafa tutan bir yelkenim bazen,
bitmez içimdeki durgun bir liman arayışı.
Bu şehri bırakıp gitmek gelir içimden,
kendimi avutamam.
Bir yanıp, bir söner gözlerimin ışığı
puslu bir geceyim ben
gökyakut geceleri özleyen...
Kırılır bir vazo gibi düşlerim,
hiç bir söz yetmez bazen.
Sen,
karşı kıyılar gibi ışıldayıp geceleri,
uzanır serilirsin ayaklarıma dalgalar gibi.
Egilir su içer bir martı avuçlarımdan,
çiçekler boy verir bozkırlarımdan...
Penceremi aralar huzur,
birden değişir manzaram.
Ne zaman, ne zaman sana baksam,
ne zaman sana uzansam
iyileşir yüreğimdeki yaram...
Karşı kıyılar gibisin,