Ayşe Keleş

Ayşe Keleş
@dedimki
Okur
instagram.com/aysekeles27
Yazar,Güzellik Uzmanı Eğitmeni
İZMİR
856 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
0Kitap53,6binTakip edilen10,1binTakipçi1İnceleme55Alıntı439İleti
Kitapları
Tekrar Paylaşımlar
Yorumlar

Ayşe Keleş

@dedimki·
Kalbim Kendini Hep Yanlış Yerlerde Arıyor Ne zaman hayal kursam Kanatları kırılıyor Uzansam bir gülün kokusuna Dikenleri kalbimi kanatıyor Ay doğmuyor Güneş kucaklamıyor Kalbim kendini hep yanlış yerlerde arıyor. Ne zaman ulaşmak istesem denizlerime Gönlümün ırmakları kuruyor Kıyılara sevdalı kalpler çiziyorum Bir dalga gelip hepsini siliyor Yine de Hayata umutla gülümsüyorum Yetmiyor O beni üvey evlat gibi iki eliyle itiyor. Köşe kapmaca oynuyor çocukluğum Koşuyorum Yakalayamıyorum Hayat durmadan çelme takıyor doğrulamıyorum Ne zaman uzansam gecenin koynuna Kalbim kırgın Anılar zorba Yorgun gönlüm baş edemiyor Düşün içinde düş gibi geliyorsun Dünyada yeniden iyilikler boy veriyor Ben her şeyi unutup ellerimi uzatıyorum Sen başını öne eğip gidiyorsun... Ayşe Keleş

bkmkitapcom

@bkmkitap·Reklam
Ters Köşe Final Sevenler Buraya!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯 Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!

Ayşe Keleş

@dedimki·
Taş yolda ilerleyip artık gövdeleri oyulmuş, yıllanmış ağaçların arasından geçerken Zübeyde Hanım’ın hastalığı döneminde huzurla yaşadığı köşke uzun uzun baktım. Ağaçlık geniş bir bahçenin ortasında anılarını sarmalamış dimdik duruyordu. Hafif çiseleyen yağmur damlalarına dokunup geçen imbat rüzgârı fark ettirmeden o manevi atmosferin içinde beni duygudan duyguya sürükledi. Huzurla gözlerini yumduğu bu yer şimdi yenilenip bir çay bahçesiyle ziyarete açıldı. Bir çay alıp manevi o güzelliği içimde yaşayabilmek için sessiz sakin bir masa seçtim. Yağmur hafif hafif çiselemeye devam ediyordu. Birbirleriyle şakalaşan serçeler bir daldan diğerine neşeyle uçuşuyorlardı. Kardeşim Sıla’yla buluşup Zübeyde Hanım’ın anıt mezarını ziyaret etmeyi planlamıştık. Hayat hikâyemizin başladığı o ilk çığlığımızı attığımızda Zübeyde Hanım bir anne gibi o kutsal kollarıyla bizi kucaklamıştı çünkü. Gözlerimin bulutlanmasına aldırmadan anı evinin girişindeki selvi ağaçlarının gökyüzüne uzanışını izledim. Arada esen imbat rüzgârı sağa sola biraz dallarını oynatsa da hiç eğilmiyorlardı. Atatürk ve Latife Hanım için dikildiğini duymuştum. “Neden Fikriye Hanım ve Atatürk için değil? Neden bir salkım söğüt ya da bir çınar ağacı değil?” diye düşündüm. Atatürk’ün de sonunda söylediği gibi “Beni iki kadın çok sevdi, biri yalnız ben olduğum için (o Fikriye’dir), öteki de mevkiim için (o da Latife Hanım’dır).” Neden onu gerçek duygularla seven, Atatürk’ten ayrı kalmaktansa üzüntüsünden ölümü seçip bunu başaramayan ve sonunda zatürreye yenik düşerek 27 yaşında hayata veda eden Fikriye Hanım için değildi? Sonra Atamızın nice zorluklara rağmen eğilmeyen başını düşündüm. O ulaşılmaz gururla uzaklardan bana bakan masmavi güzel gözlerini görür gibi oldum. İçimi bir ürperti sardı. “Atam, annen
Sayfa 5
35½'lu Semtten Başka Şahidim YokAyşe Keleş

Ayşe Keleş

@dedimki·
Giderek Ben Bu Şehre Benziyorum... Kapıları yok içimin kapatamıyorum Maskeleri yok kalbimin takamıyorum Örülüyor ruhum bu şehrin düşleriyle Giderek ben bu şehre benziyorum... Gözlerim sahildeki boş bir bank gibi Bazen o kadar sessiz o kadar kederli Zaferi kucaklayınca bir hayalim Sokaklarım mis kokar Salınır ruhuma bir tutam hanımeli... En çok sokak kedileri bilir Sevilmenin kıymetini Bir elin özlemini Sönmeye yakın bir yıldızdır Sokak köpeklerinin gözleri Eritir içimdeki son gülüşleri Arnavut kaldırımları, topuk sesleri Kalbimin ağrısına karışan neşesi İzmir gibi,ben gibi Sarılır bir hortum gibi bazen Bu şehrin öfkesi Ömrümün yıkılan düşleri Sen gibi ben gibi Giderek ben bu şehre benziyorum Kalabalıklarının içinde En tenha yeri kalbim şimdi... Ayşe Keleş

Ayşe Keleş

@dedimki·
Gördüm ki gerçek mutluluğu ancak egolarımızı yendiğimizde yakalayabiliyoruz. ''Seni seviyorum!'' diye bağırmak isterken susup kaldığım günleri hatırladım. Kadınlar gülerse çocuklar güler,eşler güler,odalar bahçeler güler.Kadınlar her mutlu ailenin maneviyat direğidir.O direk güçlü olursa yuva kolay kolay yıkılmaz. 35½’lu Semtten Başka Şahidim Yok
35½'lu Semtten Başka Şahidim YokAyşe Keleş

Ayşe Keleş

@dedimki·
youtube.com/watch?v=c28QSJb... Göçmen kuşlar hiç gitmez Hüzün nedir hiç bilmez Çiçek dolu bir kalbim Bende bahar hiç bitmez Ruhum çocuk aşk benim Hep mavidir düşlerim Pamuk şeker bir kalbim Bende sevgi hiç bitmez Güneş doğar ay gitmez Hayal düşler hiç bitmez Umut dolu bu kalbim Bende bahar hiç bitmez Ayşe Keleş
Geriİleri