Deep Note
@deepnote
Aşk Bir nevi ilmi simya ki âlimi yoktur. Tecrübe edildikçe biriken cahilliktir.Aşk
#302640640
#304301972
582 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
'Öfke'nin altında yatan 'Acı'·199 syf.·Psikoloji
8/10
2026 125. kitabı
“Öfke Dansı”, insanın bastırılmış duygularının aslında nasıl yüksek sesle haykırdığını anlatan bir kitap. Psikiyatrist Harriet Lerner, terapi odasından gerçek hikâyelerle ilerleyerek, öfkeyi bastırmamamız, doğru yönlendirmemiz gerektiğini söylüyor. Kitap boyunca, pasif kalan “iyi kız” rolünden sıyrılıp kendi sınırlarımızı çizmemiz gerektiğini anlıyorsunuz. Alt metninde ise çok derin bir empati yatıyor: öfkenin ardında hep bir acı olduğunu, önce bu acıyla yüzleşmeden problemi çözemeyeceğimizi hatırlatıyor. Yazarın dili oldukça anlaşılır ve akıcı, herkesin kendinden bir şey bulabileceği kıvamda.
Ancak kitabın en büyük artısı aynı zamanda bence en büyük eksiği. Kendi terapi pratiğinden yola çıkarak yazdığı vakalar çok gerçekçi olsa da bazen sayfalar dolusu anlatılan bir çiftin hikâyesinin sonunda “işte ben de böyle yaptım ve düzeldi” tadında bir çözümle karşılaşıyorsunuz. Bu da okuyucuyu “Herkesin hikâyesi bu kadar kolay çözülür mü?” sorusuyla baş başa bırakıyor. Ayrıca kitap, öfke yönetimi konusunda fazla bireysel çözümler sunarken, sistemik veya toplumsal faktörleri ikinci plana atıyor gibi hissettirebiliyor. Sonuçta her şey kişinin kendi dansını bulmasıyla bitmiyor maalesef.
Yine de “Öfke Dansı”nı okumak, özellikle kendi duygularıyla barışmakta zorlanan herkes için iyi bir başlangıç noktası. Hem akademik araştırmalara dayanıyor hem de yazarın naif üslubu samimiyet hissi yaratıyor. Hakkında en çok sevdiğim şey, öfkenin kötü bir şey olmadığını, önemli olanın onu nasıl dans ettirdiğimiz olduğunu anlatması. Bazen biraz “kendi kendine yardım” kitabı kıvamına kaçsa da, iddiasını aşmayan, eğlenceli ve düşündürücü bir eser.
Özetle: Sizi kendi içinizde bir yolculuğa çıkaracak, yer yer yüze tokat gibi çarpan, samimi bir kitap “Öfke Dansı”. Kusurları var ama duygusal zekânızı
Reklam
Hüzünlü Hayvan·160 syf.·
7/10
2026 120. kitabı
Latince kadim bir söyleyiş vardır: Omne animal triste post coitum – “Birleşme sonrası her hayvan hüzünlüdür.” Alman yazar Monika Maron, bu derin ve melankolik cümleden ilhamla yazdığı Animal Triste’de (“Hüzünlü Hayvan”) bir kadının yüz yaşına merdiven dayamış halinden geriye dönüp baktığı, saplantılı bir aşkın anatomisini çıkartıyor. Roman, müzede çalışan yaşlı anlatıcının, evli bir adam olan Franz’a duyduğu tutkuyu, hafızasının kırık aynasından yansıtmasıyla ilerliyor.
Animal Triste’nin en güçlü yanı, şüphesiz psikolojik derinliği ve anlatımın şiirselliğidir. Maron, bir kadının aşkı nasıl bir varoluş biçimine, neredeyse bir dine dönüştürebileceğini öylesine ustalıkla işler ki, okurken altını çizmeden duramazsınız. “Hatırlamanın unutmamakla hiçbir ilgisi yok” gibi cümleler, roman bittikten sonra bile zihninizin bir köşesinde yankılanır. Ayrıca kitap, yalnızca bir aşk hikâyesi değil; savaş travmaları, Berlin Duvarı’nın gölgesinde geçen bir dönem ve kadın olmanın toplumsal yansımaları da satır aralarında incelikle verilir.
Ne var ki, aynı derinlik bazı okurlar için bir handikaba dönüşebilir. Anlatıcının Franz’a olan saplantılı bağlılığı, romanın belirli bir noktasından sonra “Yeter artık, kendine gel!” dedirtecek kadar yorucu hale gelebilir. Maron, hafızanın doğasına sadık kalmak için kronolojik sırayı kasıtlı olarak bozar, geçmişle bugün arasında sürekli sıçrar. Bu parçalı anlatı, her şeyin net ve sırayla açıklanmasını bekleyen okurları çıldırtabilir. Ayrıca romana sinmiş olan melankoli dozu oldukça yüksektir; neşeli, umut dolu bir kitap arayanlar için Animal Triste tam bir hayal kırıklığı olabilir. Karakterle özdeşim kurmak da herkese göre değildir: kendini dünyadan tecrit etmiş, huysuz bir yaşlı kadının dünyasına girmek sabır ister.
Kısaca;
Animal Triste, klişe
Bilmek yetmez harekete geçmek gerek:)·168 syf.·
8/10
2026 118. kitabı
Alice Miller'ın bu kitabı, insanın geçmişiyle kurduğu ilişkiyi derinlemesine sorgulayan etkileyici bir psikoloji eseridir. Yazar, çocukluk döneminde yaşanan olayların ve özellikle ebeveynlerle kurulan ilişkinin, yetişkinlikteki duygu ve davranışlarımızı nasıl şekillendirdiğini örneklerle açıklar. Miller'in sade ama güçlü anlatımı, okuru yalnızca bilgi edinmeye değil, aynı zamanda kendi yaşam öyküsüne dönüp bakmaya da davet eder.
Kitabın en çarpıcı yönlerinden biri, bastırılmış duyguların insan yaşamı üzerindeki etkisini gözler önüne sermesidir. Yazar, çocuklukta karşılanmayan ihtiyaçların ve görülmeyen acıların yıllar boyunca farklı şekillerde ortaya çıkabileceğini anlatırken, bunu suçlayıcı bir dilden uzak durarak yapar. Bu nedenle kitap, yalnızca psikolojiye ilgi duyanlar için değil, kendini daha iyi anlamak isteyen herkes için değerli bir kaynak niteliğindedir.
Bilmek Seni Özgür Kılacak, okunduktan sonra uzun süre etkisi devam eden kitaplardan biridir. Bazı bölümleri insanı rahatsız edecek kadar gerçekçi olsa da, bu rahatsızlık aynı zamanda farkındalığın da başlangıcıdır. Alice Miller, geçmişi değiştiremeyeceğimizi ancak onu anlayarak kendimizi özgürleştirebileceğimizi hatırlatır. Bununla birlikte, kitap üzerine düşündüğümde yalnızca bilmenin ve farkına varmanın her zaman yeterli olmadığını düşünüyorum. Geçmiş travmaların kökenlerini anlamak önemli bir adımdır; ancak gerçek iyileşme çoğu zaman bu farkındalığı eyleme dönüştürmekle mümkün olur. Bu nedenle, kişinin yaşadığı duygusal yaralarla sağlıklı bir şekilde çalışabilmesi için gerektiğinde bir uzmandan destek almasının da büyük önem taşıdığı kanaatindeyim. Bu yönüyle kitap, yalnızca bir farkındalık çağrısı değil, aynı zamanda iyileşme yolculuğuna çıkmak için bir davet niteliğindedir. Keyifli okumalar:)
8/10
2026 116. kitabı
Alan Lightman’ın Bay Tanrı adlı kitabı, yaratılış mitini bir fizikçinin zarafeti ve bir şairin duyarlılığıyla yeniden kuran sıra dışı bir metin. Lightman, mutlak kudret sahibi Tanrı figürünü alıp hata yapan, şaşıran, evreni bir sanat eseri gibi bestelemenin derdine düşen sevimli bir varlığa dönüştürüyor. Yıldızların doğumu, zamanın başlangıcı, entropi gibi kavramlar adeta bir haiku sadeliğiyle anlatılıyor; bilimsel gerçekler şiirselliğe bürünüyor. Kitap, özgür irade ve acının gerekliliği gibi dev sorulara alegorik yanıtlar ararken okuru kozmik bir düşünce yolculuğuna çıkarıyor.
Ne var ki bu yolculuk her okura aynı hazzı vermeyebilir. Lightman’ın minimalist ve mesafeli üslubu, yaratılış gibi tutkulu bir eylemi zamanla laboratuvar raporu sakinliğine büründürüyor; karakterler derinlikli varlıklar olmaktan çıkıp yazarın felsefi pozisyonlarını taşıyan birer sözcüye dönüşüyor. Roman, sorduğu büyük soruların etrafında yeterince dolaşmaya sabır göstermiyor. Ayrıca ne saf bir edebiyat ne de felsefi bir deneme olabilmenin rahatlığına ulaşabiliyor; iki tür arasında sıkışıp kalarak okurda bir belirsizlik hissi yaratıyor.
Sonuç olarak Bay Tanrı, derin karakter tahlilleri veya sürükleyici bir olay örgüsü bekleyen okur için fazla soyut ve durgun kalacaktır. Ancak bilim ile maneviyatın kesişimine meraklıysanız, Italo Calvino’nun kozmik masallarındaki o şiirsel mizahı seviyorsanız, bu kısa kitap size evrenin ihtişamı üzerine düşünecek çok şey vadediyor. Kısaca büyüleyici bir düşünce deneyi.Keyifli okumalar:)
Koşulsuz sevgi her çocuğun hakkıdır·316 syf.·Psikoloji
10/10
2026 114. kitabı
Sevgiye koşul koymadan büyümek, her çocuğun en temel hakkıdır. Alfie Kohn’un “Koşulsuz Ebeveynlik” kitabı, tam da bu unutulmuş gerçeği, modern ebeveynlik pratiklerinin tam kalbine bir ayna tutarak hatırlatıyor. Bu kitap, yalnızca bir çocuk yetiştirme rehberi değil; sevginin, disiplinin ve saygının anlamını kökten sorgulatan, insanın içine işleyen bir manifestodur.
Kohn, bizi en rahatsız edici soruyla yüzleştirir: “Çocuğunuzu, sadece siz istediğiniz gibi davrandığında mı seviyorsunuz?” Övgü, ödül, ceza ve mola gibi neredeyse kutsallaşmış yöntemlerin aslında nasıl birer kontrol aracına dönüştüğünü, çocuğa “sen ancak benim onayladığım kişi olduğunda değerlisin” mesajını fısıldadığını sarsıcı bir netlikle anlatıyor. Sayfalar ilerledikçe, farkında olmadan kurduğumuz bu koşullu sevgi döngüsünün, çocuğun öz saygısını ve iç motivasyonunu nasıl sessizce tükettiğini görmek, okuru derin bir muhasebeye itiyor.
Ancak kitabın asıl büyüsü, yalnızca yıkmakla kalmayıp sunduğu umut dolu alternatifte saklı. Kohn, “çocuklarla birlikte çalışmak” felsefesini, yani onları yönlendirilecek nesneler değil, saygı duyulacak bireyler olarak görmeyi öneriyor. Bu yaklaşım, uzun vadeli hedeflere odaklanmayı, bir davranışın ardındaki ihtiyacı anlamayı ve en önemlisi, çocuğa her koşulda arkasında olduğumuzu hissettirmeyi gerektiriyor. Zorlayıcı, sabır isteyen ama özgür, öz güvenli ve şefkatli insanlar yetiştirmenin yegâne yolu bu.
Bu noktada, kitabın Türkçe çevirisinin hakkını teslim etmek gerek. Orijinal dilindeki yoğun duyguyu, akademik derinliği ve yer yer sarsıcı tonu kaybetmeden Türkçeye aktarmak büyük bir ustalık ister. Çeviri, okurken kelimelerin ardında bir yabancı dilin gölgesini hissettirmiyor; sanki Kohn Türkçe yazmış gibi akıcı, doğal ve etkileyici. “Koşulsuz ebeveynlik” gibi temel bir
Reklam