Gönül
@deepreader_
Yalnızlığıma zalimce bir hayranlık duyuyorum
142 okur puanı
Aralık 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Dünya Lekesi
Dünya Lekesi bende şöyle bir etki bıraktı:
Okudum ve
Durmadan altını çizdim.
Bir noktadan sonra şunu fark ettim—
ben bu kitabı değil, bu kitap beni işaretliyor.
Seyyidhan Kömürcü nasıl yazmış diye düşünmedim,
nasıl bu kadar isabet etmiş diye düşündüm.
Şiiri sanat niteliğinde bir şair bana göre
Abartmıyorum:
bir kitabın neredeyse her satırını sahiplenmek istedim.
Sanki yazılmamış da yakalanmış gibiydi o cümleler.
Okurken durup durup
Geri dönüyorsun.
Aynı yeri tekrar okuyorsun.
Sonra yine.
Çünkü geçemiyorsun.
Bu kitap çok iyi yazılmış,
Bu kitap fazla isabetli.
İnsanın içinde sakladığı, adını koyamadığı şeyleri
alıp önüne bırakıyor.
Seyyidhan Kömürcü;bu şairin adı daha çok geçmeli
Daha çok ağızda dolaşmalı.
Daha çok insanın içine düşmeli.
Hayranlıkla okudum keşke ben yazsaydım dediğim sözler…
Reklam
Tanpınar’a Huzur Yok
Bazı yazarlar,bazı romanlara çağrılır.
Ahmet Hamdi Tanpınar çağrılmış.Üstelik huzur vaadiyle değil.
Murat Menteş,edebiyat tarihine küçük bir sabotaj düzenliyor.Tanpınar’ı müfredattan kaçırıp kurmacanın arka sokağına götürüyor.Kravatını gevşetiyor.Kaşlarını indiriyor. İnsan yapıyor.
Cümleler hızlı.Zekâ tetikte.İroni görev başında.
Ama bütün bu gösteri,gösteriş için değil;bir imajı yerinden etmek için.
Ben Tanpınar’ı hep ağır bir mobilya gibi düşünmüştüm.Yerinden oynatılmaz.Toz alırken bile saygı ister.
Meğer içinde fırtına varmış.
Meğer“huzur”kelimesi onunla alay ediyormuş
Toparlayacak olursak;
Tanpınar’a huzur yok belki.
Ama okurun zihnine yerleşen o eski huzur fikrine de yok.
Ve artık ben Tanpınar’ı rafta değil,yürürken düşünüyorum. :)
Bahçıvan ve Ölüm
Puan vermedi·208 syf.··
Beğendi
·2025 55. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 31 Aralık 2025 00:09
“Babam bir bahçıvandı. Şimdiyse bahçe…”
Daha ilk cümlede, bir insanın mesleğinden çok yokluğunun anlatıldığını hissediyorsunuz. Bahçe artık yalnızca bir yer değil; bakılan, korunan, hatırlanan bir hafıza alanı. Ve bu hafıza, bir oğlun babasına duyduğu bağlılıkla katman katman açılıyor.
Metin boyunca anlatıcı, babasını büyük sözlerle yüceltmiyor. Onu gündelik ayrıntılarla yaşatıyor. Alışkanlıklarıyla, suskunluklarıyla, tekrar eden hareketleriyle. Ölüm sahnesi bu yüzden sarsıcı: bir vedayı değil, bir eksiltmeyi anlatıyor.Hayatın içinden sessizce çekilen bir varlık.
Okur, babanın ölümüne değil; ondan geriye kalan ayrıntıların titizlikle korunmasına tanıklık ediyor. Anlatıcının belleği neredeyse bir bahçe gibi çalışıyor: Hiçbir detay rastgele bırakılmıyor, hiçbir anı kurumasına izin verilmiyor.
Bu kitap, bir babayı toprağa değil, hatırlamanın en canlı yerine gömen bir anlatı.
Tuhaf Ev
Tuhaf Ev, klasik bir korku romanı değil; daha çok huzursuzluğu adım adım büyüten, sessiz bir tehdit gibi ilerleyen bir metin. Uketsu, okuru bağırarak korkutmak yerine fısıltılarla tedirgin ediyor.
Kitabın merkezinde sıradan görünen bir ev planı var. Ama mesele ev değil; evin anlamlandıramadığımız boşlukları. Olmaması gereken kapılar, açıklanamayan odalar, mantığa uymayan mimari detaylar… Yazar, mekân üzerinden insan zihnindeki karanlık köşelere ışık tutuyor. Ya da belki tam tersi: ışığı kapatıyor.
Anlatım dili sade ama etkili. Gereksiz betimlemeler yok; her ayrıntı bilinçli ve rahatsız edici. Okur olarak sürekli “Bir şey yanlış” hissiyle ilerliyorsunuz ama neyin yanlış olduğunu tam olarak adlandıramıyorsunuz. Bu da kitabın en güçlü tarafı.
Tuhaf Ev, korkunun kaynağının canavarlar ya da doğaüstü varlıklar olmadığını hatırlatıyor. Asıl korku; insanın gizleme, susma ve görmezden gelme biçiminde saklı. Ev, burada bir metafor: İçinde yaşadığımız zihin gibi.
Kısa ama yoğun bir okuma. Bitince insanın aklında tek bir soru kalıyor:
Gerçekten tanıdığımız bir mekân var mı?
Yaşamak /Yu Hua
Yu Hua’nın Yaşamak kitabı, insanın kayıp, acı ve yaşam mücadelesiyle yüzleşmesini yalın ama derin bir dille anlatıyor. Fugui’nin hayatı, servet ve mutlulukla başlarken, talihsiz olaylarla altüst olur; ailesini, sevdiklerini ve sahip olduklarını kaybeder. Özellikle çocuğu ve torununu kaybettiği anlarda yaşadığı tarifsiz acı, kitabın en sarsıcı bölümlerini oluşturuyor.
Kitap, yalnızca fakirliği veya kaybı değil, insanın buna rağmen hayatta kalma gücünü de gözler önüne seriyor. Fugui’nin yaşadıkları, yaşamın kırılganlığını ve sevdiklerimizin değerini hatırlatıyor. Yazarın sade dili ve realist yaklaşımı, trajediyi abartmadan insanın iç dünyasına dokunuyor.
Yaşamak, hüzünlü olduğu kadar düşündürücü; kayıplarla dolu bir hayatın içinde bile, küçük mutlulukların ve yaşama tutunmanın değerini gösteren bir roman. Fugui’nin hikâyesi, insan ruhunun direnç ve umut kapasitesini unutulmaz bir şekilde anlatıyor.
Fugui’nin hayatı, kayıplarla örülmüş olsa da, bize yaşamın değerini ve her anın kıymetini hatırlatıyor. Yu Hua, trajediyi evrensel bir dersle birleştirerek, insan ruhunun gücünü gözler önüne sermiş diyebilirim...
Reklam