Ve insanı en çok yoran şey de budur zaten:
Sürekli anlayan taraf olmak.
Sürekli alttan alan taraf olmak.
Sürekli huzuru korumaya çalışan taraf olmak…
Çünkü bir yerden sonra insan şunu fark ediyor:
Ben artık onu kırmaktan değil, onun beni yormasından korkuyorum.
İşte o an kalp sessizce geri çekiliyor.
Kavga etmeden…
Bağırmadan…
Sadece eski sıcaklığını bir daha hiç geri getirmemek üzere kapatıyor kendini.
Çünkü sevgi baskıyla değil, güvenle yaşar.
Ve insan en çok yanında özgür hissedebildiği kişiyi gerçekten sever.