İnsan çocuk oluyor bir vakit; fıtratının saflığı, temizliğiyle bakıyor âleme..
Çiçeğe yürüyen bir tomurcuğun sevinci ve coşkusuyla... O vakitler, hakikatin ilhamının sıralı cemreler gibi ardı ardına insanın içine düştüğü vakitler... Hayatın çiçeğe durduğu ilkbahar... Kalplerin hakikatinin farkına vardığı dem...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bu Telli Baba’nın hikâyesidir.Ve koynunda aşkı taşır.Hem bilemezsin aşk İstanbul’a ne çok yakışır.
”Aşk vazgeçilmez olandır, bedende değil de canda yer bulandır aşk.O vakit neyi seviyorsan sen, aşkın ona olmaz mı?Hem âşık olmazsan eğer, aşkı sinene koyan darılmaz mı?”
Öyle olurdu zaten; geçmiş olan seneler gün gibi, gelecek olan günler sene gibi hissettirirdi kendini insana.