Nisa Demir/Cosas Bonitas
@demirnisaa
Kardeşini Doğurmak
Bazen bir kitabı bitirdiğinizde elinizde sadece sayfalar kalmaz; boğazınızda düğümlenen bir yumru ve kalbinizde dinmek bilmeyen bir öfke kalır. Büşra Sanay'ın bu sarsıcı araştırması, benim için tam olarak böyle bir deneyimdi.
Duygusal yapıda bir insan olarak söylüyorum; bu kitabı okurken sakin kalabilmek, o satırların arasından sızan acıya kayıtsız kalmak imkansız. Kitap boyunca kendimi bir an derin bir üzüntünün içinde, bir an ise tarif edilemez bir öfkenin ortasında buldum. "Nasıl olur?" sorusunun cevapsız kaldığı, adaletin sustuğu ve en güvenli yer olması gereken "ev" kavramının nasıl bir kabusa dönüştüğünü görmek ruhumu çok yaraladı.
Neden Bu Kadar Etkilendim?
Çünkü bu bir kurgu değil. Yanı başımızda, kapalı kapılar ardında yaşanan, üstü örtülen ve "aile içi" denilerek geçiştirilen bir vahşetin belgesi. Sarsıcı olan sadece olaylar değil, bu caniliğe göz yumanların, susanların ve kurbanı suçlayanların yarattığı o karanlık zihniyet.
Son Sözüm
Eğer kalbiniz adaletsizliğe karşı hala çarpıyorsa, bu kitap sizi paramparça edecek ama aynı zamanda çok önemli bir gerçeği haykıracak: Sessizlik, bu suça ortaktır. Hayatımda beni bu kadar öfkelendiren ve aynı zamanda bu kadar düşündüren çok az kitap oldu. Okuyun, okutun; çünkü bu karanlık ancak biz yüzümüzü ona dönersek aydınlanabilir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Puan vermedi·256 syf.··
Beğendi
·2020 45. kitabı
·4 günde okudu
·Okunma: 02 Temmuz 2020 17:45
* "Bu zamana kadar bu kitabı neden okumadım ben?" dedim, kitap biter bitmez. Okurken kendimi kaybettiğim, kendi kendime konuştuğum; sanki beni anlatıyor dediğim hemen bir çırpıda okumak istediğim nadir kitaplardan.
* Hislerimi tercüme edemiyorum ama, senden benden, yoldan geçen o kişiden bahsettiğini biliyorum. Günlük yaşantımızda küçük ya da önemsiz dediğimiz o düşünceleri tokat gibi yüzümüze çarpan, sanki o an "aslında ben olsam ben de öyle düşününürdüm" diye durup durup kendimi tarttığım bir kitap.. Aklımızdan geçen o düşüncelerin, hislerin sorumluluğunu nasıl da "içimizdeki şeytan"a yüklüyoruz değil mi?
* Aşk hikahesini anlatan bir roman gibi başlarken aslında bir anda o aşk hikayesinin bir araç olduğunu anladığınız anda kitabı daha farklı okuyorsunuz. Ben geç tanıştım ama umarım siz bir an önce okursunuz. Keyifle okuyun!
"Acı çekmek ne demekmiş asıl şimdi anlıyordum. Acı çekmek bayılana dek dayak yemek değildi. Ayaktaki cam kesiğine eczanede dikiş attırmak değildi. Asıl acı, kalbi baştan aşağı sancılara boğan, insana sırrını kimselere anlatmadan ölmeyi arzulatan bir şeydi. Kolları, başı hep dermansız bırakan, yastıkta öbür yana dönme isteğini bile söndüren bir şey."
Günün birinde acıyı keşfeden bir çocuğun öyküsü olan Şeker Portakalı..
Ana karakterimiz Zezé, çok zeki çok kurnaz ve fena yaramaz bir çocuktur ve bu yüzden sürekli kötü muameleler görmüş, sürekli dayak yemiştir. Sanata olan sevgisi, şiire, müziğe olan hevesi onu öğrenmeye itmiştir.
Portuga'yla yaptığı bir diyalog beni üzdü.
-Beni sevdiğini söyledin, değil mi?
+Evet
-O zaman neden bizim eve gelip babamdan beni sana vermesini istemiyorsun?
+Sen benim oğlum mu olmak istiyorsun?
-İnsan babasını doğmadan önce seçemiyor. Ama ben seçebilsem seni seçerdim.
Portuga'ya olan sevgisi ne kadar saf ve temizdi. Sevgi çok güzel şeydi. En çok da Doma Paim öğretmenin masasındaki vazodaki hayali çiçek gibi.
Son sayfaları gözlerim dolu dolu okudum. Seninle geç tanıştığım için özür dilerim Zezé.. Sana söylemek istediğim şey keşke sen de ayakkabı boyamak yerine parkta oynasaydın.
Şeker Portakalı on iki günde yazılmıştı. "Ama onu yirmi yıldan fazla yüreğimde taşıdım," der yazar. Son sözlerimi, Son İtiraf ile sonlandırıyorum. Keyifli okumalar.
Yıllar geçti, sevgili Manuel Valadares. Şimdi kırk sekiz yaşındayım ve zaman zaman, özlemimden, hep bir çocuk olduğum izlenimine kapılıyorum. Birden ortaya çıkıverecekmişsin, bana artist resimleri ve bilyeler getirecekmişsin gibi geliyor. Hayatın sevilecek yanlarını bana sen öğrettin, sevgili Portugam. Şimdi bilye ve artist resmi dağıtma sırası bende, çünkü sevgisiz hayatın hiçbir anlamı yok. Ara sıra
Sabırla okuduğum uzun bir önsözden sonra konuya anca gelebildim :) O dönemdeki adalet sistemini, siyasî olaylar hakkında bir çok bilgi verdiği için konuya daha hakim olmanız açısından okumanızı tavsiye ederim.
Adından da anlaşılacağı gibi bir idam mahkûmu ile ilgili bir kitap. Idam mahkûmu olan bir gencin ölüme giderken neler hissedeceği, duyguları, düşünceleri başarılı şekilde anlatılmış. Karar gününden, giyotin sehpasına çıktığı ana kadar geçen zamanda, inişler-çıkışlar, beklentiler, çok farklı şekilde kaleme alınan duygu değişimleri.. Kısa olmasına rağmen güzel ve etkileyici bir kitaptı. Okuduğum ilk klasik eser :) ben çok beğendim.
🏷Bu kitabı neden daha önce okumamışım bilmiyorum. Beni etkileyen, merak uyandıran, otobiyografi olduğu halde sıkılmadan okuduğum bir kitap. Bu kitapta öğrendiğim şey; öncelikle içimizdeki cevheri, yeteneği dışarı çıkarmanın yolu sevgiden geçiyor. "Koşulsuz sevgi." Doktorların "zihinsel engelli" dediği Christy, annesi tarafından koşulsuz sevgi ve özgüvenle bu başarı dolu kitabı "sol ayağı" ile yazıyor.
🏷Ben bu kitapta bir kişinin daha hikayesini okudum ki bu kişi şüphesiz Christy'nin annesi Bridget Brown... Christy'nin hayat hikayesindeki bu başarıyı elde etmesini Christy kadar annesine de borçluyuz.
