George Orwell’in 1984’ünü elime aldığımda, açıkçası bu kadar etkileneceğimi düşünmemiştim. Kitap, insanı hem meraklandırıyor hem de biraz geriyor, ama öyle “Aman ne güzel bir hikâye” dedirtecek türden değil. Daha çok “Bu dünya nereye gidiyor?” diye sorgulatan cinsten. Okyanusya diye bir yerde geçiyor olaylar, başkahraman da Winston diye biri. Ama bu Okyanusya, tatil yapılacak bir yer değil; her şeyin tepetaklak olduğu, kasvetli bir dünya.Kitabın en acayip yanı, “Büyük Birader” denen bir figür. Her yerde onun izi var, sanki nefes bile alırken biri seni izliyor gibi bir his. Parti diye bir yönetim her şeye hâkim: ne düşüneceksin, ne konuşacaksın, hepsini onlar belirliyor. “Gerçek” denen şey bile onların elinde oyuncak gibi. Winston da bu sıkışmışlıkta bir çıkış yolu arayan biri işte. Ama ne kadar mümkün, orası kitabı okuyunca anlaşılıyor.Okurken şunu fark ettim: Orwell’in yazdığı şeyler kurgu gibi ama bir yandan da bugüne çok yakın. Gözetim, kontrol, her şeyin manipüle edilmesi… Sanki bazen kendi hayatımızda da böyle şeyler oluyor gibi. Kitap, insana “Dikkat et” diyor resmen. Üslubu da çok sade, öyle ağdalı cümleler yok, ama o sadelikle bile insanın içine işliyor.Karakterler çok detaylı değil belki, ama bence mesele zaten kişilerden ziyade o korkunç sistem. Winston’ın yaşadıkları, o çaresizlik hissi, kitabı bitirdikten sonra bile aklımdan çıkmadı. Hafif bir okuma değil, ama kesinlikle herkesin bir kere deneyimlemesi gereken bir şey. “Ne okuyayım?” diye sorarsan, 1984 derim; hem düşündürüyor hem de ufkunu açıyor.