çororo
@demonic
16 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
mutsuzluğuna hiçbir çare aramıyorsun. ve en büyük acının kendininkinin olduğunu düşünüyorsun. dünyadan haberi olmayan bütün gerizekalılar gibi. ölmesine çeyrek kalmış,herkesi yaşadığına pişman etmeye çalışan,sağlıklı oldukları için suçluluk duymalarını isteyen hastalıklı,yaşlı bir kadın gibisin.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi·143 syf.·
2020 42. kitabı
“apartmanın girişindeki lambayı sen mi kırdın Bülent?
“hangisini?”
“otomatik yanan,sensörlü lamba.”
“hayır.”
“komşu görmüş,yalan söyleme. süpürge sapıyla kırmışsın dün gece”
önüme baktım.
“neden kırdın?”
cevap yok.
“hasta mısın evladım? söyle bana,neyin var,neden kırdın lambayı,yapma böyle...”
“kırdımsa kırdım,ne olacak! çok mu değerliymiş?”
“lamba senden değerli mi evladım,lambanın amına koyayım,lamba kim? yöneticiye de dedim. lambanızı sikeyim,kaç paraysa veririz. sen değerlisin benim için.
“beni görünce yanmıyordu baba.”
“nasıl ya?”
“görmezden geliyordu,yanmıyordu. kaç sefer yok saydı beni.”
“e beni de görünce yanmıyordu bazen,böyle el sallayacaksın havaya doğru,o zaman yanıyor.”
“hadi ya! sahiden mi?”
“evet. ucuzundan takmışlar. bizimle bir alakası yok.”
babama sarıldım,yıllar sonra.
yarayla alay eder yaralanmamış olan.
dur,şu pencereden süzülen ışık da ne?
evet orası doğu,Juliet de güneşi!
yüksel ey güzel güneş,öldür şu kıskanç ayı,
bak nasıl da sararıp soluvermiş tanrıça kederden
sen ondan çok daha güzelsin diye.
kıskandığı için vazgeç ona bağlılıktan
