Adını içimde Kürtçe sakladım,
Çünkü senin adını kimse bilmesin adını Kürtçe sakladım,
Her harfinde yıllardır içimde savaştım,
Ben seni Kürtçe düşünürken bile dilim düğüm düğüm olurdu,
Çünkü bilirim bazı sevdalar söyleyince değil; sustukça daha çok büyür.
Bak sen gittin ya Van gölü maviliğini kaybetti,
Bak sen gittin ben bu şehirde çaresiz; bir başıma kaldım,
Sokaklar adımı söylemekten korktu,
Bizim sevdamız mem û zin gibiydi,
Ama geriye ne zîn kaldı ne de mém kaldı,
İçimde bince kez yıkıldım; Ama kimse fark etmedi bile.
Bir kaçak çay misali seviyorum seni,
Bir ağrı dağı misali içimden sessizce seviyorum seni,
Van gölünün derinlikleri gibi seviyorum seni,
Bir dengbej söylerken seviyorum seni,
Anla ben seni Kürtçe seviyorum.
Ben seni bir insandan daha fazla sevdim, bir şehir gibi,
Van gibi seviyorum seni; içinde kaybolmak ister gibi,
Seni Diyarbekır gibi seviyorum nelere nelere hasret gibi seviyorum seni,
Seni batman gibi seviyorum; Gözlerine bakıp da aşık olmak ister gibi,
Seni, Mardin gibi sokaklarında gezmek misali seviyorum,
Seni Şırnak gibi sokaklarında kaybolmak ister gibi seviyorum...
Şimdi kafamı kaldırıp baksam nereye baksam sen varsın,
Hangi yağmur düşse toprağa senin adındır,
Ben halen sensizliğe öğrenemedim,