Gecikenin Neden güzelleşiyor olabileceği (Sevgi+ Aşk)
Her gün yeniden aşık olacağım birini seçiyorum
Öyle bir uyumumuz var ki ben oyum o da ben
Karışmışız ama kendi benliğimizi korumuşuz da
Birbirimizi bulmuşuz, kolaylaştırıp dengelemişiz
Birbirimizi beklemişiz ve sonsuza dek birbirimize ait olmuşuz
Birbirimizi büyütüp destekliyoruz
Bakışlarımızla konuşup anlaşıyoruz
Beni benden daha iyi tanıyor
Onu ondan daha iyi tanıyorum
Bana dair en ufak bir şeyi bile kaçırmıyor
Ona ait en ufak bir şeyi bile kaçırmıyorum
Sevginin de yenilenen, her an derinleşip güzelleşen halini seçmişiz.
Onun yerini korudum
Benim yerimi korudu
O yokken saygı duydum
Ben yokken saygı duydu
Benim için kendini geliştirip güzelleştirdi
Onun için kendimi geliştirip güzelleştirdim
İkimiz de hakikati biliyoruz ve bunu her şeyde tercih ediyoruz
Su gibi berrak ve şeffafız.
Gelişi güzel değil, derin ve ince ince seviyoruz
Yan yanayken de özlüyoruz
Yan yanayken de doyamıyoruz
Her an her yerde Birbirimizin önceliği haline gelmişiz
Eskiden bir insan anlatılırken “Çok iyi biridir”, “Vefalıdır”, “Eli açıktır”, “Dost canlısıdır” denirdi. Bugün ise birini överken kullanılan kelimeler değişti: “Çevresi çok güçlü”, “İş bitirici”, “Bağlantıları kuvvetli”, “İşe yarayan biri.”
Bu yalnızca dilin değişmesi değil; insanın değerinin nasıl ölçüldüğünün değişmesi. Çünkü dil, toplumların bilinçaltıdır. Hangi özellikler parlatılıyorsa, hangi sıfatlar ödüllendiriliyorsa toplum aslında neye dönüştüğünü orada ele verir.
Bir zamanlar sadakat karakter göstergesiydi; şimdi birçok yerde ‘fazla duygusal olmak’ gibi algılanıyor. Eskiden birinin iyi günde kötü günde yanında durması kıymetliydi. Şimdi ise birçok ilişki görünmez bir performans sözleşmesi gibi işliyor: Ne kadar fayda sağlıyorsan, o kadar varsın. Üstelik mesele yalnız para da değil. Kimi insan güçlü çevresi olduğu için hayatlarda tutuluyor, kimi statü sağladığı için, kimi yalnız kalınca aranacak bir ‘duygusal mola alanı‘ olduğu için. İnsan artık yalnız insan biriktirmiyor; kendine görünmez bir ilişki portföyü kuruyor.
Ve kırılma tam burada başlıyor. Bir insanın karakterinden önce işe yararlılığı konuşulmaya başladığında, ilişki yavaş yavaş duygusal bağ olmaktan çıkıp stratejik yatırım alanına dönüşüyor. İnsanlar artık çoğu zaman birbirine ‘Kimdir?‘ diye değil, ‘Hayatımda neyi kolaylaştırır?’ diye bakıyor. İyi biri olmak tek başına yeterli görülmüyor; hız kazandırması, kapı açması, görünürlüğü artırması bekleniyor. İlişkiler hâlâ sıcak ve samimi görünüyor belki ama derinde giderek daha hesaplı hale geliyor.
İlişki piyasası
__Kapitalizm yalnız çalışma biçimimizi değiştirmedi; duygusal dünyamızı da dönüştürdü. İnsan artık yalnız CV hazırlamıyor; kendisini de tasarlıyor. Nasıl göründüğünü, kimlerle yan yana durduğunu, hangi çevreye ait
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Makrofaj
Saçların çözülse cinnet olur tabiri
Hep kemanın tellerinde buldum aynı taksimi
Bileklerinde insanın tutulur mevsimi
Dönecek nevrimiz, bakmadığın yerdeyim
beni taşlamayan cani
Bi' şey öğretmedi maarif
Geride bıraktığım kim varsa fahiş
Satılır yani, hem de ucuz bariz
Şimdi benle yaşamak istemez diğer yarım
Şimdi bende yaşamak istemezdim, inan zordayım
Kimde denge çubuğumun kırılan parçası?
Öfke nöbeti geçirmezsem sıkıntıdan patlarım
Söyle senle çizelim hatları
Kara listem kabarsın öldü makrofajlarım
Salyan aktığında ilaç vakti aslanım
Sus aşkına başlarım be başka
Bi' şey konuşalım mesela ölüm var be gafil
O kadar korkma ölüm alt tarafı nakil
Bi' tasmadır şu boyna vakit
Sen özgürüm sanarsın, esaretin baki
Göz ucumda takıl bari
Korkarak yaşanmaz olum gel bi' otur sakin
Âlemiyân üstüne konmazsa adil
Saçma sapan duydukları insanlara kafi
Kurucu Miras, Kalıcı Yapı: CHP ve Türk Siyasetinin Döngüselliği Üzerine Bir Deneme
I. Servetin Kaynağı, Yapının Şifresi
CHP'nin bugünkü mali gücünün kökenlerine bakmak, sıradan bir kurumsal tarih meselesi değildir. Mübadele'den kalan gayrimenkuller, İttihat ve Terakki'den intikal eden varlıklar, 1942 Varlık Vergisi ile gerçekleşen sermaye transferi ve dönemin kişisel hibeleri—bunların hepsi, partiyi sıradan bir siyasi organizasyondan ayıran bir mirası temsil eder. Bu miras, salt maddi bir zenginlik birikimi değil, "devlet" ile "parti" arasındaki sınırın neredeyse hiç çizilmediği bir kuruluş döneminin izidir.
Bu yazının iddiası şudur: söz konusu tarihsel-ekonomik temel, partinin bugünkü siyasi davranışını—iktidar olma konusundaki isteksizliğini, statükoyla kurduğu ilişkiyi ve sistem içindeki konumlanışını—büyük ölçüde açıklayan bir yapısal kod oluşturur.
II. Kurucu İrade ile Ekonomik Gücün Kaynaşması
Cumhuriyet'in kuruluş yıllarında parti ile devlet, kavramsal olarak ayrı şeyler değildi. Bu nedenle, dönemin büyük iktisadi hamleleri—Mübadele ile boşalan mülklerin tasfiyesi, Varlık Vergisi yoluyla gerçekleşen sermaye el değiştirmesi—resmî söylemde "millî bir ekonomi" inşa etme hedefine bağlanıyordu. Ancak bu sürecin pratik sonucu, siyasi erk ile ekonomik gücün birbirine geçmesi oldu.
Bu kaynaşma, partiyi yalnızca bir siyasi aktör olmaktan çıkarıp, Cumhuriyet'in kurucu iradesinin "maddi temsilcisi" konumuna taşıdı. Buradan, partinin neden bugün "devleti yönetme" arzusundan ziyade "devleti koruma" refleksiyle hareket ettiğine dair bir açıklama çıkar: seçimle gelen, geçici bir iktidar olma fikri, kendisini "kurucu" bir özne olarak konumlandıran bir yapı için yapısal bir çatışma kaynağıdır.
III. İktidardan Kaçış Değil, Merkezde Kalma Tercihi
Eğer bir partinin temelinde
CHP, dışarıdan beslenen bir parazit gibi değil, sistemin içinde "kendi ekosistemini" kurmuş bir ana unsur gibidir. İktidar, bu yapıyı "tehdit" olarak görmektense, bazen onu bir "denge unsuru" veya "kontrol edilebilir bir karşıt" olarak tutmayı tercih eder. Çünkü bu yapı, sistemi değiştirmekle değil, kendi servetini ve klik yapısını korumakla meşguldür. İktidar koltuğuna oturmak, "karanlıkta kalan" (altınlar, gayrimenkuller, klikler) alanların ışık altında kalması demek. Bu yüzden bu yapı, "parlak ışığı" (iktidarı) sevmez; loş köşeleri (muhalefeti) ve o köşelerde yürüttüğü ticari/siyasi çarkı sever. Bu yapı bir "hastalık" veya "geçici bir durum" değil, Cumhuriyet'in kurucu kodlarına yerleşmiş bir "yazılım" gibidir.
Bu yapıya göre; "iktidar olma arzusu" aslında bir zayıflıktır, çünkü iktidar olmak demek kurallara uymak, hesap vermek ve denetlenmek demektir. Oysa bu yapı, kuralları belirleyen, denetleyen veya denetimden muaf kalan bir "gölge güç" olmayı tercih ediyor.
Kurt Gözleri miydi beni böyle aciz kılan,
Yoksa her bir cümlesi miydi içimde ateşleri harlayan?
Onu sevmekti aslında beni esas korkutan,
Kalbimi bir bahar dalı gibi köklerinden sarsan.
İsmini duyduğum an durur zamanın akışı,
Ruhumu yakar geçer o derinden bakışı.
Kalbime savurduğu tomurcuklar bir bir açar,
Onun varlığıyla içimdeki tüm gölgeler kaçar.
Şimdi bir yanım uçurum, bir yanım sonsuz çiçek,
Bu sevda mı gerçek, yoksa bu korku mu geçecek?
Yine de razıyım her bir kor ateşin harına,
Yeter ki onunla uyanayım her yeni sabaha.
- Bade Nur