"Yok olmak isteğiyle kalbim attığı zaman
Bana yaşa der gibi gülen senin yüzündü."
Sayfa 68
Reklam
"Onu öptüm. Canım küstü dudaklarıma.
Beni öperken, şehrin göbeğinde bir yangını büyütüyordu kibritin biri. Beni öperken, nehrin dibinde bir kadın ölü bedeninden bir çocuk veriyordu suya. O beni öpüyordu ve dünya, tüm kötülüklerin yuvası değilmiş gibi gelinliği yalnızca abisinin düğününde giyen, bebeklerle oynayan, okuyup büyük kadın olan kız çocuklarına kollarını açıyordu. O beni öperken, dünya çocukların oluyordu. Dünya tüm hayvanların oluyordu. Kadınlara kadın, adamlara adam, çocuklara çocuk gibi davranıyordu tüm insanlar ve hiçbir kadın, kadın olduğu için yerilmiyor, kutsal biliniyordu. Adem'in kaburga kemiğinden yaratılmıyordu Havva, Adem'in kaburga kemiğinin altında bir aşk oluyordu. Çiçekler daha çiçek, mevsimler daha mevsim oluyordu.
O beni öpüyordu, Tanrı avuçlarının içinden bilyeler bırakıyordu gökyüzünden aşağıya... Ve hiçbir kız çocuğu, bilye görünce ağlamaya başlamıyordu."
Sayfa 166
"Nasıl hayatın yalan denilir bir kız çocuğuna!
Nasıl hayatın yalan denilir!
Nasıl denilir!
Hayatın yalan."
Sayfa 119
"Yarayı açık bırakırsan, acır.
Kapatırsın izi kalır.
İp geçmez, iğne dikmez.
Bazı insanlar, seni bazı anılarla yaşamak zorunda bırakır."
Sayfa 107