Hayatına biri girdi ve dedi ki: "seninle bir bahçe kurmak istiyorum. Toprağını birlikte seçelim, çiçeklerini birlikte dikelim. Ben sana gölge olayım, sen bana nefes. Toprağı bizden, suyu sevgimizden." Sen de inanıyorsun, "bu sefer oldu" diyorsun. Ellerini kirletiyorsun, toprağını eşeliyorsun. Sonra bir bakıyorsun O ne bahçeyi suluyor, ne de bahçeye bakıyor. Soruyorsun; "hani bu bahçe bizimdi, bizim cennetimiz olacaktı" diye. Sana diyor ki; "ben hiç bahçıvan olmadım ki, sadece bir an çiçeklerin yanında olmak istedim." O an şunu anlıyorsun; toprak gerçekti, çiçekler büyümüştü ama o bahçe hiçbir zaman iki kişilik olmamıştı. Bazı insanlar bahçe kurmak istemez. Sadece senin gölgende bir süre dinlenmek ister ve gider. Sonra da senin kurduğun bahçeye bakıp: "benim sana sevgim yetmemiş" derler.. (Sohbetten alıntı)