Şah-ı Nakşibend Hazretleri meclisinde bir müridin, râbıtayla meşgul olup kendisinde kaybolma hâli başladığı hâlde o hâle iltifat etmeyerek yine râbıtaya sarılması üzerine, Şah buyurdular: "Beni bırak ve sende doğan kendinden geçme hâline sarıl!.. Zira o hâl dış dünyadan kaybolma keyfiyetidir ki, ona erme ve görme zamanı derler"... Malûm olsun ki, bu yolla Allah'a ermek, kâmil şeyhin muhabbet ve rabıtasına bağlıdır. Uyulan Şeyhin de, yola girişinde bu yolu muradi seyr ile aşmış ve Rahmânî cezbe ve muradi kemâllerle pişmiş ve yetişmiş olması şarttır. Böyle bir zâtın nazarı kalb marazlarını defetmeye, teveccühü de mânevî illetleri kaldırmaya yeter. Bu kemâllerin sahibi vaktin imamı ve zamanın halifesidir. Kutup derecesindekiler, onun makamından düşen gölgeyle kanaat hâlinde, nice büyükler onun kemâl buharından damlayan katreyle teselli mevkiindedir. Uzun zamanda bir, vücuda gelirler; vefatlarıyla da feyz güneşi batmaz: Kabirlerinde, çok zaman, müminlerin kalblerine Râbbanî ilim ve İlâhî maarifi neşr yoluyla tasarruflarını yürütürler."
Sayfa 352 - Ağustos 1994, “BU ASRIN SAHİBİSİNİZ!...”, Vâridât: Mehdi, İbda Yay.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Derler ki: Bazı insanlar kendini hiçbir yere ait hissedemez, bir arayışın içinde kaybolmuş gibidir. Kendini ait hissetmediğin yerde yaşamaya mecbur olman ise dünyanın en kötü hissidir.
...
İnsan, olmak isteyip de olamadığı yere aitmiş aslında.
Derler ki: Bazı hikayeler yara ile başlarmış.
Bazı savaşlar büyük yaralar bırakırmış.
Bu yaralar sadece bedende değil, insan ruhunda da açılan derin yaralardı. Bedenimizdeki yaralar iyileşebilir ama ruhumuzdaki yaralar... İşte, onlar asla tam olarak kapanmazdı.
Ne yazık ki bazı şeyler hayatta bir kez olur ve bir daha tekrarlanmazlar, Bazı şeyler de olurlar ve olmaya devam ederler, Öyle mi dersin, birisine bir kez gül verirsen, bir daha gülden başka bir şey veremezsin derler,
