"Henry Moore anılarında küçük bir çocukken annesinin romatizma ilacı ile sırtına masaj yapmasına izin verdiğini anlatıyor.. Bunu okurken birden Moore'un heykellerine özgü olanın ne olduğunu kavradım; uzanmış yatan küçük kafalı, iri, dolgun kadınlar.. O anda anneyi küçük erkek çocuğun annesinin kafasını perspektif içinde daha ufak, kendine dönük olan sırtını ise koskocaman algılayan gözleri ile görebildim...Pek çok sanat eleştirmeni için bu belki tamamen önemsiz bir ayrıntıdır. Fakat benim için çocuğun yaşantılarının bilinçaltında nasıl saklanıp devam ettiğini ve bu insan yetişkinlikte anıların etkin olmasına imkan verecek özgürlüğe sahip olduğu zaman hangi yollardan ifade edebildiklerini gösteren anlamlı bir saptamadır. "