Derman SEVİM
@dermansevim
Soğuk elleri, donuk gözleri, dostluğunu kaybetmiş gönülleri olan kadın ve erkekler evleniyor. Ve "azaphane" ortaya çıkıyor. Toplum da bu azaphaneye aile diyor
Reklam
Çok iyi tespit:
Çocuklarını kalıplara göre yetiştiren ailelerin çoğunlukta oldugu toplumlar, aslında gerçek demokrasiyi istemez. Bir baba başa geçsin. Onlara ne yapması gerektiğini söylesin isterler. Özgürlükten doğan kişisel sorumluluktan çekinirler.
Annelerin erkek çocuklarına " ben seni büyütür beslerim, sen büyüyünce elin kızına koşarsın, beni unutursun" derler.
Kız çocuklarına da "ben seni büyütürüm, evlenince kocanın ailesine anne baba dersin, bizi unutursun." derler.
Bu ortamlarda yetişen çiftler birbirini sevmeye direniyorlar. Birbirini sevince kendi anne babalarına karşı suç işlemiş gibi hissediyorlar. Ömür boyunca bu duygulardan kurtulamamış ve bu yüzden karısı veya kocasıyla bir yabancı gibi ilişkisini sürdürmüş çok insan var.
Kendi iç dünyasıyla dostluk kuramamış insan, içindeki yalnızlığı başkalarıyla kurduğu ilişkilerle doldurmak ister.
Herkesin hayatına kimse karışamaz)
Barış Manço'ya "saçını neden uzatıyorsun" diye sormuşlar. "Ben uzatmıyorum, kendi uzuyor. Sen niye kesiyorsun saçını" demiş.