Derunkitap
@derunkitap
267 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
“İnsan yapıcıdır, yeni yollar açmayı sever, bu su götürmez bir gerçektir. Fakat neden acaba bir yandan da yıkmaya, her şeyi kaos haline getirmeye bayılır?"
anti-Kahraman denilen bir karekter tipi var. bir Kahraman da hangi özellikler varsa anti-kahraman da bunun zıddı vardır. Kahraman güçlüdür, cesurdur insanlar tarafından sevilir. Anti-kahraman ise Zayıftır korkaktır. Insanlar tarafından sevilmez. Hatta nefret edilir. Dostoyevski'nin Yeraltından Notlar daki kahramanı aslında tam bir anti-kahraman kitabın ilk cümlesi bile anlatıcının kendini yermesi ile başlıyor. Ben hasta bir adamım kötü bir adamım suratsız bir adamım ben Fakat bu kitaptaki ana karakter olan yeraltı adamı Dostoyevski'nin diğer eserlerindeki ana karakterlerden çok farklı Hatta bu kişi için Dostoyevski'nin tarzının dışında bir karakter tasarımı diyebiliriz. mesela Dostoyevski'nin diğer büyük eserlerindeki ana karakterleri bakarsak raskolnikov, Ivan karamazov, nikolay stavrogin veya Prens mişkin bu karakterler her ne kadar Yeraltından Notlar da olduğu gibi trajik senaryolarla karşılaşsalarda hem fiziksel açıdan hem de okuyucuda bıraktıkları etki bakımından ilgi çekici biçimde tasarlanmıştır. Dosteyevski Sanki bu karakterleri bilerek yakışıklı karizmatik ve etkileyici bir biçimde bize sunar. Oysa bu eserdeki yeraltı adamı sokakta görsek yolumuzu değiştireceğimiz veya iğrenerek bakacağımız bir şekilde tasvir edilmiş. Bu açıdan Yeraltından Notlar a baktığımızda Dostoyevski'nin diğer eserlerinden ayrıldığını görüyoruz. O zaman sorumuzu soralım bu yeraltı adamının derdi ne ?
Kitabın ilk kısmında uzun uzun içini döken yeraltı adamı insanın acı çekmekten zevk alması kendi çıkarına aykırı hareket etmeyi sevmesi ve akıldan epey uzak davranışlar sergilemesi gibi konulara değiniyor. O zaman bu yeraltı adamının
Reklam
insan 3 şey ile yaşıyor merhamet ,anda kalma hissi anı yaşamak( çok ileri yapmamak ) ve sevgi bunları çıkar insanda ne kalır ki ..
Ayrıyeten kitap içeriklerinden bulunan "insana ne kadar toprak lazım " pahomun acıklı hikâyesinde şunu anlıyoruzki ; insanoğlunun gözünün doymayışı az ile yetinmeyişi mala mülke olan düşkünlüğü insanın nefsinin ne kadar kötü ve aç olduğunu açıklamış bize hikaye oysaki mutluluk ve gözü tokluk kimsenin malında mülkünde gözü olmamak , küçücük şeylerden mutlu olmaktır yaşamak kimse ile yarışa girmemek iğreti arzusunu ilah edinmemek işte ermek ve erdem budur aslında hepimiz nasılolsa ölmeyecekmiyiz birgün ha bugün ha elli sene sonra ne önemli olan anı yaşamak insanın ne dünü vardır ne de yarını sadece anı yaşayın. kırbaşların şefinin dediği gibi "insanın gözünü anca iki metre toprak doyurur."
-insanda ne var?
-insana ne verilmemiştir?
-insan neyle yaşar?
sorularına sırasıyla sevgi, neye ihtiyacı olduğunu bilme yetisi ve ALLAH cevaplarını bulduran kısa ve etkili bir öykü.
aynı isimli kitapta toplam 6 öykü var. ara sıra hepsini olmasa da aklıma gelen bir tanesini açar okurum. tolstoy bu hikayelerde insanı ilgilendiren iyilik, kötülük, açgözlülük, kin ve barış kavramlarını çok sade biçimde işlemiş. hemen bir günde okunabilecek, her öyküsünden sonra yüzünüzde bir tebessüm oluşturacak bir kitap.
.
.
Sevgi, insandan uzun yaşayan tek şeydir nitekim biz sevdiklerimizi toprağa versek bile onların sevgisi içimizde yaşamaya devam eder aksi taktir de sevgisiz büyüyen bir insanın hem kendi dünyasını hem de başkalarının dünyasını nasıl ceheneme çevirdiğini biliyoruz. + İnsan Yaradan ile yaşar nitekim bazen en sevdiklerimiz bile derin yaralar açıp bırakıp gidebiliyor yada en zor zamanımızda insan tükenicek bir duruma geldiğinde ( hastalık
Sonya'nın raskolnikov karşısında, sadece onun için döktüğü göşyaşı kadar çevremizde görmüş olduğumuz acılar ve dertler adına yüzde yüz samimiyetimizle başkası için yaş döktükmü hiç ?
Her insan vicdanında bir yargıç taşır..
