10/10
2026 19. kitabı
⚘️ Ruhu okşayan kelimeler ⚘️
Kitabı okurken güzel kelimelerin içinde kayboldum. Yeni kelimeler öğrenmek, bana İlkokula başladığım, o ilk harfleri öğrendiğim anları hissettirdi. Heyecanlı ve acaba sıradaki hangisi merakı. Oysa bilmediğim ne kadar çok kelime varmış.
Bu kitap, okuyup kaldırılacak bir kitap değil, tam tersi elinizin altında olacak bir kitap. Özellikle Türk edebiyatı okurken bilmediğimiz takıldığımız kelimeler çok oluyor. Bu kitap en büyük yardımcı olabilir.
Beni mest eden bir kaç kelimeleri de eklemek istiyorum:
🪻Hissikablelvuku⚘️
🪻Deryâdil ⚘️
🪻Rayiha⚘️
🪻Safderun⚘️
🪻Nâzenin ⚘️
Puan vermedi·224 syf.·
2025 816. kitabı
Bir yemek salonunda yemek masası etrafında geçen bir sahneyle başlıyor ve neredeyse romanın sonuna kadar 
En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın , bütün olaylar bu akşam yemeği boyunca cereyan ediyor. Masada Edibe Hanım, oğulları, torunları, gelinleri ve Türkiye’ye henüz dönüş yapmış kızı Koza ilk kez bir arada. Koza, 12 Eylül olaylarında Paris’e kaçmış ve 27 yıl sonra evine, ülkesine dönmüş biri, bu yemek de esasında Koza’nın dönüşünü kutlamak için tertip ediliyor. Artık yetişkin olmuş, yolları ve kişilikleri birbirinden ayrılmış olan çocuklarını bir arada tutmak isteyen Edibe Hanım, Koza’nın dönüşüyle ailesi için yeni bir başlangıcın kapısını aralamak istiyor.
Edibe Hanım’ın ailesi başka bir tabirle Deryadil ailesi orta-üst sınıfa mensup; farklı sanat alanlarında, entelektüel faaliyetlerle yaşamını sürdüren bireylerden oluşuyor. Belki bu sebeple romanda karşımıza çıkan problemler daha çok anlaşılmakla, kendini ifade edebilmekle, sözle söylenmeyip biriken duygu yükünü açığa çıkarmakla ilerliyor."
En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın ’da eşyalar ve yiyecekler bir duyguya aracılık etmekten öte romanda bir karakter kadar öne çıkıyorlar.
Romanda Edibe Hanım’ın evinin sarı duvarları, işlemeli masa örtüsü, cam sürahisi, antika aynası gibi yıllanmış eşyaları roman birer anlatıcı kimliğine bürünür, ailenin hikâyesini bir de onlardan dinleriz. Bu anlatıcılar kişilerden farklı olarak daha nesnel yaklaşır olaylara, duygulardan azade seyircileri gibidir Deryadil Ailesi’nin. Ancak Edibe Hanım için ev bizzat ailenin bir ferdi gibidir:"
"Burada romanın en ayırt edici özelliklerinden biri, bölümlerin adını sofrada bulunan bir yemekten almasıdır. Sofrada, yemeklerden her birini sevmeyen bir karakter vardır ve o yemeğin adını taşıyan bölümde, yemeği sevmeyen kişinin bahsi geçer..
Romanın üzerinde durduğu meselelerden biri de budur;
En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın , bütün olaylar bu akşam yemeği boyunca cereyan ediyor. Masada Edibe Hanım, oğulları, torunları, gelinleri ve Türkiye’ye henüz dönüş yapmış kızı Koza ilk kez bir arada. Koza, 12 Eylül olaylarında Paris’e kaçmış ve 27 yıl sonra evine, ülkesine dönmüş biri, bu yemek de esasında Koza’nın dönüşünü kutlamak için tertip ediliyor. Artık yetişkin olmuş, yolları ve kişilikleri birbirinden ayrılmış olan çocuklarını bir arada tutmak isteyen Edibe Hanım, Koza’nın dönüşüyle ailesi için yeni bir başlangıcın kapısını aralamak istiyor.
Edibe Hanım’ın ailesi başka bir tabirle Deryadil ailesi orta-üst sınıfa mensup; farklı sanat alanlarında, entelektüel faaliyetlerle yaşamını sürdüren bireylerden oluşuyor. Belki bu sebeple romanda karşımıza çıkan problemler daha çok anlaşılmakla, kendini ifade edebilmekle, sözle söylenmeyip biriken duygu yükünü açığa çıkarmakla ilerliyor."
En Güzel Günlerini Demek Bensiz Yaşadın ’da eşyalar ve yiyecekler bir duyguya aracılık etmekten öte romanda bir karakter kadar öne çıkıyorlar.
Romanda Edibe Hanım’ın evinin sarı duvarları, işlemeli masa örtüsü, cam sürahisi, antika aynası gibi yıllanmış eşyaları roman birer anlatıcı kimliğine bürünür, ailenin hikâyesini bir de onlardan dinleriz. Bu anlatıcılar kişilerden farklı olarak daha nesnel yaklaşır olaylara, duygulardan azade seyircileri gibidir Deryadil Ailesi’nin. Ancak Edibe Hanım için ev bizzat ailenin bir ferdi gibidir:"
"Burada romanın en ayırt edici özelliklerinden biri, bölümlerin adını sofrada bulunan bir yemekten almasıdır. Sofrada, yemeklerden her birini sevmeyen bir karakter vardır ve o yemeğin adını taşıyan bölümde, yemeği sevmeyen kişinin bahsi geçer..
Romanın üzerinde durduğu meselelerden biri de budur;
Aile Hikâyesi Gibisi Yok
Puan vermedi
Geniş bir ailenin tarihini anlatan kitapları seviyorum. Burada yapılan hayat muhasebesi, herkese kendi hayatıyla da ilgili karanlikta kalmış konuları gün yüzüne çıkarıyor sanırım..
Her ne kadar yazarin 21 yaş ve ilk kitabı olsa da Deryadil ailesinin tüm hikayesini, bir akşam yemeğinde detaylı anlatımı son derece akıcı ve detaylı. Dört benzemez kardeşler, hayran olunan anne, türlü mağazaları olan yeni nesil...
Arada evin içindeki eşyalarin da konusturularak, ailenin tarihine ışık tutmaları güzel bir anlatım yolu olarak seçilmiş. En önemli eleştirim karakterlerin sınırları çok katı şekilde çizilmiş ve bu çizim esnasında bolca tekrar kullanılmış...Gerçekten hayatta bu kadar siyah beyaz net ayrım, hele de insan kişiliği söz konusu olunca, geçerli değil bence..
Okuduğuma memnun oldum..yazarin diğer kitapları için de kendime bir şans vermeyi istiyorum...
Roman, Deryadil ailesinin kızları Koza'nın evden ayrılışından tam 27 sene sonra, eve dönmesiyle bir araya gelen ailenin akşam yemeğinde toplanmalarını anlatıyor. Evin annesi Edibe Hanım başta olmak üzere her karakter ayrı ayrı kendi hikâyesini çeşitli yemeklerin başlığı altında okura sunuyor. Masadaki herkes birbirlerini, sevmedikleri yemek üzerinden anlatıyor ve bir çeşit eleştiri yağmuruna tutuyor. Yemek isimlerinin yanı sıra ara bölümlerde aile evindeki yıllanmış eşyalar üzerinden geçmişe dönük anılar gün yüzüne çıkarılıyor. Duyguların ve düşüncelerin uçlarda yaşandığı bu bölümlerin her biri beni çok etkiledi. Her karakterin kendi iç dünyasına tanıklık etmek ve gün yüzüne çıkmamış ayrıntıları görüp anlayabilmek beni heyecanlandırdı. Karakter olarak sevmediğim kişilerin duygu ve düşünce dünyasında neler olduğunu okumak ve yer yer hak vermekle de sonlandırdım kitabı. Can Gürses henüz çok gençken, 21 yaşındayken, kaleme almış bu ilk romanını. Bana göre gerçekten bir usta işi çıkmış ortaya. Sürükleyici bir üsluba sahip olmakla birlikte modernist bir perspektiften de gerek ana konuyu gerek yan konuları ele alabilmiş. Uzun süre aklımdan çıkmayacak karakter analizlerine ve kişilerin iç dünyalarına sahip bu romanı çok sevdim, öyle ki uzun zaman aklımdan çıkmayacak diye düşünüyorum.
Herkese iyi okumalar diliyorum.
Evvela kitabımız ve değerli yazarlarından bahsetmek isterim...
Gönül Sadası nedir ? Gönül Sadası ; gönlün sedası ,gönülden gelen demekle birlikte. Saygıdeğer çok sevdiğim Saadettin Ökten ve Kemal sayar hocalarımızın Erkam Radyoda başlatmış olduğu naçizane bir programdır.
Dönüp dolaşıp programı dinlediğim, okuduğum kitaplardan biridir.
Yolda ,piknikte ,sahilde ,bir bankta...
Ara sıra Spotifyda da podcastini dinlemeyi ihmal etmem...
Kitaba gelecek olursak ; Kitap tam olarak da iki hocamızın Gönül Sadasında geçen sohbetleri , programını bize o kadar güzel yansıtır ki sanki karşınızda Saadettin Ökten ve Kemal Sayar var gibi... Veyahut kendini karşına almışsın da iç dünyanla sohbet ediyorsun gibi..
Ayrıca benim dikkatimi ilk çeken şeylerden biri de kitabın ismiydi çünkü bence " Dünyaya Geldim Gitmeye.." herkese çok farklı anlamlar bağdaştırabilir.
Dünyaya geldim gitmeye
İlm ile hilme yetmeye
Aşk ile ân seyretmeye
Ben în ü ânı n'eylerem
Erzurumlu İbrahim Hakkı
Bir başucu kitabı ne olsun derseniz; buyurun size : "Dünyaya Geldim Gitmeye..."
.. Alıntılar
Gönül, uçsuz bucaksız... Hayatta her şeyin bir sınırı var, dünyanın bir sınırı var, bedenimizin ,hayatımızın ,bilgimizin duyularımızın bir sınırı var . Gönlümüzün bir sınırı var mı ?
Sonlu insan varlığı ,gönül kelimesi üzerinden bir büyük unvanı açılıyor ki o olmanın haddi hududu ,kenar kıyısı mevcut değil.
Kalp aynaya benzetilmiş. Temizlendikçe parlar, ilahi neşelerle o kalp ışık saçar, parladıkça başka akisler oluşur , an gelip ayna artık parlamazsa bir de aynaya endişe ve hırs hakim olursa her endişe bir iş olarak o aynaya işler.
Önce insan inşa etti ,idrak etti ,imal etti.
İnsandan insana giden şifa,insanın insana sığınak olması ,yurt ommasi ve bizim gidip büyük bir ruhun gölgesinde serinleme hadisemiz kayboluyor.
İç
"Aile dediğin kalabalık bir sofradır."
Kitap ismini Müzeyyen Senar'ın "Huysuz ve Tatlı Kadın" şarkısından almış. Zaten ismiyle ve kapağıyla kitapçılarda boy gösterip beni al, incele diye bağırıyor resmen. Birkaç sene önce Ankara - Dost Kitabevi'nden almıştım ben de. Tatil vesilesiyle elime alıp okumaya başladım. İyiki de okumuşum. Gerek üslubu gerek içeriğiyle özgün tarzını konuşturmuş yazar. Kısaca yazardan bahsedecek olursam, Can Gürses'in ilk kitabı ve bu kitabı üniversite yıllarında yazmış. Bu sebeple çok başarılı ve özgün buldum. Bu eser, bende yazarın diğer kitaplarını da okuma isteği uyandırdı. Muhtemelen okuma listeme alacağım. Kitap, Deryadil ailesini anlatıyor. Edibe-İhsan çiftinin Korkmaz, Koza, Yılmaz ve Hicaz adında dört çocuğu ve bu çocuklardan olma Kıvanç, Kor, Mine, Semih ve Haziran isimli torunları vardır. Bir akşam yemeğinde yıllar önce yurtdışına kaçan bireyi dahil olmak üzere tüm aile bir araya geliyor. Ve tüm içsel hesaplaşmalar o akşam o masada yaşanıyor. Tüm patırtı gürültü, tüm fırtınalar "içeride" kopuyor, dışında herkes sessiz. Kitapta tek bir anlatıcı yok, tüm karakterler ve hatta Deryadil ailesinin evindeki eşyalar (ayakkabı, sürahi, ayna vs.) kitabın anlatıcısı. Bölüm bölüm hepsinin ağzından kesitler okuyoruz. Duygularına, düşüncelerine, çatışmalarına, sevgilerine, nefretlerine, kızgınlıklarına, kırgınlıklarına, kıskançlıklarına, küskünlüklerine ve daha nicesine şahit oluyoruz. Tam anlamıyla bir ailede bulunan her şey bu kitapta mevcut. Kitabı genel anlamda başarılı buldum. Yazara şans verilebilir.