Derya Ülkar
@deryaulkar
Hikâyeler sıklıkla sembolik bir dil kullanırlar, bu nedenle de ego ve personayı aşarak doğruca eski ve evrensel öğretilerin gömülü olduğu ruha, öze yolculuk ederler. Bu süreç nedeniyle, hikâyeler öğretir, hataları düzeltir, kalbi ve karanlığı aydınlatır, psişik bir sığınak sağlar, değişime yardımcı olur ve yaraları iyileştirir.
“Meğer bütün bu yolculuk yalnızca kendimden kendime imiş,” diyor İbn-i Arabi. Tüm bu teferruatlar, hayat gaileleri, yaşamın içindeki tüm bu mücadelemiz hepsi aslında tek bir kapıya ulaşmak içindir: Ana kapıya. Yani kendimize ve bizde var olan o büyük, kudretli varlığa.
Hedefine Saygı Duymak
“Yayı germek, düzgünce nefes almak, amacına odaklanmak, niyetini doğru biçimde belirlemek, duruşundaki zarafeti bozmamak, hedefine saygı duymak; bunların hep çaba gerektirdiğini bilirsin. Ancak dünyada hiçbir şeyin kalıcı olmadığını da idrak etmelisin: elin eninde sonunda açılacak ve niyetinin hedefine ulaşmasını sağlayacaktır.”
