Açıldığında kapının kanatları, sesi acı bir ötüş gibi yankılanıyor uzun koridorlarda…
Ama susması daha korkunç, daha yürek acıtıyor o sessizlik; hele de o uğursuz sessizliğin ortasında bir başıma kalınca.
Zaman böyle geçiyor işte, sürünerek, zaman diye bir şey kaldıysa daha!