Kitabı henüz okumaya devam ederken dayanamayıp yazmak istedim. 19 yüzyıl Osmanlı panoraması sunuyor roman okuduğum yere kadar bir iki karakter üzerinden. Şimdiye kadar da asıl amaç kurgu değil de dönemin kültürel siyasi gelişimini anlatmak gibi geldi. İleride kurgu açılırsa bilemem.
Gelelim asıl söyleyeceğime. Yazar ilk 150 sayfada Osmanlı'yı kötülemek için hiçbir tarihi fırsatı kaçırmamış. Bir devletin zaaflarını, eksik yönlerini akademik bir metinde anlatır eleştirir geleceğe de çözüm önerileri bırakırsın, anlarım. Ama kurgusal bir eserde kendi ecdadını bu denli yermek için fırsat kollamak hiç hoş değil. Tekrar ediyorum velev ki konuşulanlar doğru olsun. İnsanda milli manevi damar kabarır da bu şekilde anlatıp göstermez.
Devamını güncellerim.
Kitap klişe karakterler ve klişe kurguyla yazarın kendi alanlarında bilgi sahibi olduğu meselelerin okura boca edilmesiyle ortaya çıkmış. Hani 19 yüzyıl Osmanlı siyasi ve askeri tarihi hakkında bilgi edinirsiniz okuyun diyeyim ama 600 sayfada 50 sayfa bilgi var değer mi bilemedim.
Bu kitabın 1855 diye devamı da var. Ki 1854 kurgu olarak yarıda kaldı. Ben sırf meraktan üstün körü bir okurum gibi. Siz sakın bulaşmayın. :D
Lana, 10 yıl önce yaşadığı büyük bir travmanın ardından hayatını tamamen değiştirir. O olayın izleri onda sadece acı bırakmaz; aynı zamanda onu intikam odaklı bir yola sürükler. Zamanla sıradan bir kurban olmaktan çıkıp, kendi adaletini kendi kuran bir seri katile dönüşür. Ve bir gün yolu FBI’da çalışan Logan’la kesişir. İlk karşılaşmaları bir kafede olur ve ikisi de bu tanışmanın neye dönüşeceğini başta anlamaz. Logan görev gereği katilleri yakalamaya çalışırken, aslında fark etmeden peşinde olduğu kişi Lana’dır.
Uzun zamandır çıkmasını beklediğim o kitapla geldim. Beklentimi çok yükseltmemeye çalışmıştım çünkü hayal kırıklığı yaşamak istemiyordum. Tam da istediğim gibi ilerledi, hatta tadı damağımda kaldı ki allahtan devamı hemen geliyor. Başta karakterlerimizin arasında tehlikeli bir çekim oluşur. Bir yanda cinayet işlemeye devam eden ve geçmişinin izlerini taşıyan Lana, diğer yanda ise onu yakalamaya çalışan ama ona giderek daha çok bağlanan Logan vardır. Hikâye boyunca hem bu ikili arasındaki ilişkiyi hem de Lana’nın geçmişine dair parçalar yavaş yavaş açığa çıkar. Logan’ın Lana’ya yaklaşımı o kadar güzeldi ki okurken midemde kelebekler uçuştu İlişkileri ilk bakışta hızlı gibi görünse de aslında ikisinin de içinde uzun süredir bastırdığı duyguların bir patlaması gibi. Devam kitabına çok yakında kavuşuyoruz allaha şükür çünkü inanılmaz heyecanlı bitti!
Osmanlı engizisyonu
Ali yıldırım
Engizisyon (Latince: inquisitio, soruşturma, İngilizce inquisitional), Katolik Kilisesi’ne bağlı bir mahkeme sistemiydi. Adı ile sanı ile komple hıristiyan uygulaması olan bu sistem,din ve devlet adına,hatta çoğu uygulama da padişahın canını,malını koruması adına Osmanlıya da geçmiştir.araştırmacı yazar ali yıldırım Anadolu da inançsal zulmün tarihi Osmanlı engizisyonu isimli kitapta,Hurufilerin yakılması,Kızılbaş katliamları,şeyhhülislam ebu suud üzerinden kanuni dönemi kadı divanı ve engizisyona kadar vardırılan kararları,Bektaşi dergahlarının ve insanlarının imhasını,katledilen şairleri,düşüncelerinden dolayı yok edilen hafız ve müderisleri,Osmanlıda ceza sistemi,cellatların teşkilatını,işkenceleri,öldürme şekillerini,yabancıların gözünden Osmanlıyı okuyacağımız bu kitap italik yayınlarından 2013 de basılmıştır.kitap kaynak olarak Osmanlı resmi tarihçilerini,seyyah yazarları ve kitaplarını,alevi Bektaşi nefeslerini,yerli,yabancı yazarların Osmanlı hakkın da yazdıklarından yola çıkarak derlemiş.sayfa 36 da kitapla ilintilimi,değimli birden araya ulaş bardakçının kaçma planını,ulaşın Olcay özsever isimli şahısa güvenmeyip,onu ihbarcı olarak gördüğünü okuyoruz, birden devrimci kuşak birazcık bocalatsa da okuru,devrimci önderlerden ulaşı iki satır da olsa okumak,Osmanlıyı okurken ferah ferah içilen su etkisi yapıyor. Tarihteki her devlet gibi, Osmanlı da şiddeti belirli amaçlar için kullanmaktan çekinmezdi. Osmanlı kanından gelen şehzadeleri kanı kutsaldır diye boğarak öldüren ,tek damla kanı toprağa düşmesin diye titizlenen bu mahlukatlar bebek,çocuk,genç,yetişkin demeden padişah fermanı ile şeriattır denilerek öldürmekten geri durmamıştır.boğularak,kellesi alınarak ani ölümleri sebebi ile şanslıdır .kitaptan alıntı ile bir başka
Ah ah kalbimi bıraktım bu kitaba… Ne büyük bir yazarsın sen Tolstoy. Prens Andrey seni hiç unutmayacağım
“Geç kalmadan yaşa, geç kalmadan fark et.”
Yani sanki Tolstoy diyor ki:
Herkes aynı yolu tamamlayamaz…
ama hayat yine de devam eder, başka birinde, başka bir şekilde.
10/10 puan·216 syf.·
10/10
Beğendi
·2026 12. kitabı
"Bazen dünya insana batardı. Ne toprak alırdı insanın sıkıntısını ne de kederini yataklar dindirirdi."
Ucunda Ölüm Var, Kemal Varolun üçleme kitaplarının ilki, yalnızca anlattığı hikâyeyle değil, dilinin ritmi ve anlatımındaki şiirsellikle de okuru içine çeken bir roman. Yazarın kalemini okurken metni zaman zaman sesli okumak istiyorsunuz; çünkü sözcüklerin birbirine yaslanışı ve cümlelerin melodisi, anlatının duygusunu daha da derinleştiriyor.
Roman, içindeki acıyı ancak ağıtlarla susturabilen “memleketin son ağıtçısı” üzerinden; ölüm, hayal, gerçeklik, yalnızlık ve aşkı müthiş betimlemelerle okura başarılı bir şekilde aktarır.
Her satırını hayranlıkla okuduğum, bitmesini istemediğim bir kitaptı. Neyse ki hikayenin devamı Aşıklar Bayramı ve Babamın Bağlaması ile devam ediyor. Aynı edebi yoğunluğu ve duygusal derinliği bu kitaplarda da hissedeceğime eminim.
Ceviz Ağacı Mahallesi
Selam yıldızlarım! Bugün size ilk kitabını severek okuduğum Ceviz Ağacı Mahallesi serisinin 2. kitabıyla geldim. Kitap kapak tasarımlarının softluğuna ve verdiği hissiyata bayılıyorum gerçekten. Keza karakterlere de aynı şekilde
Önceki kitabın sonundan sonra böyle sahneler bekliyordum açıkçası ve beklediklerimi okumak iyi geldi. Özellikle Melih’ten okumak hoşuma gitti. Onun hislerini görmeyi, onun gözünden okumayı gerçekten seviyorum ama tabii Alçin’den okumak ayrı bir kıymetli. Hele Melih’le olan sahnelerinde iç sesiyle olan o konuşmalar aşırı eğlenceli. Ki zaten benim favori olan sahnelerim hep Melih ve Alçin içeriyor. İkisinin uyumunu, birbirlerine olan çekimlerini çok seviyorum. Okurken o kadar çok soft hissettiriyorlar ki bana anlatamam. Birbirlerine olan sevgilerinin onları getirdiği noktalar, geçmişteki olayların üzerine set çekip her şeye tertemiz ilerleyebiliyor olmaları aşırı kıymetli geliyor bana. Bazı şeyler ardımızda bırakabilmeyi bilmek de gerek ve onlar bunu net bir şekilde ortaya koydular bence. İlişkileri için kendilerine ve duygularına şans vermeleri, bu şansı en güzel biçimde kullanmaları, birbirlerini zaten tanıyor olup hareketlerini buna göre belirlemeleri bitirdi beni. Okudukça daha başka ve bu dediklerimin ne kadar anlamlı olduğunu siz de anlayacaksınız zaten. Fakat biliyorsunuz ki her mutluluğa bir mutsuzluk da gerekiyor, bu sayede mutluluğun da kıymetini bilelim. Sonu bu yüzden çok fenasal bir yerde bitti. Olaylı sonlar hep daha heyecan verici oluyor ama bu bir üzdü beni.. Bakalım bunun devamında neler okuyacağız.
Yorumumu bitirmeden minnak bir yerden de bahsetmek istiyorum, çünkü benim için o çiftin de yeri ayrı kıymetli; Zeynep ve Kutay. Hadi Melih’inki sevgililikti dedik normal karşıladık. Kutay’ın Zeynep yüzünden
