0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Selam yıldızlarım! Bugün size fobim olmasına rağmen bayılarak okuduğum “Örümceğin Ağıdı” kitabıyla geldim. Kitabın ismi, karakterlerin birbirine olan bağı, birbirlerine bağlı olması gerekenlerin inceldiği yerden koptuğu, tasarımın güzelliği ve daha sayamadığım birçok detay… Her biri kitabı sevmem için fazlaca büyük etkenlerdi.
Sanırım en büyük etkenler de karakterlerdi. Abilere fazlaca öfke duyarken düşman denilenlere bu kadar sempati duymamız normal mi? Düşmandan aşka beklerken çekimin içinde kaybolan düşmanlığı okudum desem yeridir. Ama ona girmeden yan karakterlerin güzelliğine dokunmam gerek. Hele de Nehir, Firuze ve elbette Oflaz. Kesinlikle Oflaz olmasa bu kitabı düşünemezdim. Pastanın en sevilen çileği gibi gözümde. Abilerden tek sevdiğimin Atahan olması ise hiç şaşırtıcı değil, onun dışında başka birini sevemezdim zaten, imkansız. Hele de olanlardan sonra sevginin bir kırıntısını, külünü dahi hak etmiyorlar… Tayanç, anlayamayacağım biri olarak girdi kitaba hatta belki biraz sınırımı körükleyen biri olarak. Fakat sonlara doğru minik bir filiz vermiş olabilir ama bu o kadar ufak ki yeşermesi için zaman gerek. Aralarında yeniden çiçekler yeşermesi gereken canım çiftim gibi..
Gerçekten aralarındaki çekime bittim. Eymir’in Dünya’yı her kim olursa olsun el üstünde tutması, ona kıymet vermesi ve değerli hissettirmesi o kadar özel ve güzeldi ki! Elbette Dünya’ya en sonda kendinin bile kırıldığı sözleri söylemesini tasvip etmiyorum ama Dünya’nın hak etmediğini de söyleyemem. Adamın korkuları üzerinde cambazın ipte oynaması misali oynadı. Psikolojisindeki büyük bozulmayı göz ardı edemem elbette fakat bu yaptığının şiddetini normal kılmıyor. İkisi de birbirini olması gerekenden fazla kırdı ve ben bu köprüden nasıl sağ çıkacaklarını fazlasıyla merak ediyorum. Hele de
