Mayıs Okuduklarım & Haziran TBR (Yappingte Şampiyonlar Ligi)1000Kitap
Mayıs ayı, yine-yeni-yeniden çok dengesizdi. Ben bile bu kadar dengesiz değilim/j
Kimi zaman, YKS25 sınavındaki sanat eserini çöp sanıp çöpe atan hizmetçi kadar süzme; kimi zaman Kintsugi sanatı gibi kendini kusurlarıyla dahi kabul eden hatta o kusurları daha da ön plana çıkaran o sanat türü gibi kendiyle barışık & mutlu hissettim. Ortasıysa hiçbir zaman kapımı çalmadı.
Yaşadığım sıkıntı büyük ölçüde hobilerime yansıdı tabii. Özellikle kitap cephesi bundan fazlasıyla nasibini aldı: Kitap okumak, benim için aylar önce korktuğum şekilde yük haline geldi. Kitapları özümseyerek okumadım aksine vicdanımı rahatlatmak için bir araç niyetine kullandım. Sonucu ağır oldu gerçiçdğwdğwdwpğ. Vicdanım sadece kısa süreli rahatladı. Günün sonunda eylemleri yüzünden kitap okumaktan iyice soğumuş kendimle kaldım. Ama dengesiz demiştim ya ay hakkında, atlatmanın yolunu da buldum fazla gecikmeden.
Yanlış anlaşılmasın, çok sıkıntı çektim süreç içinde. Sabotajcı iç sesim otoriter oldu, keyif aldığım şeylerin bana yine zevk vermemesinden korkup kaçtım. Ancak, tüm hayatıma entegre ettiğim bir sözü, düşünceler susana dek telkin ederek çıktım bataklığımdan: Yarına sağ çıkıp çıkmayacağım bile belli değilken ben ne diye saçmalıklara harcıyorum zamanımı?
Ben, her zaman hayata en ufak rüzgarda uçup giden bir yaprak olmadığımı, iz bırakmak için geldiğimi düşündüm. İz bırakmak istiyorsam, sevdiğim şeyleri dibine kadar tatmak istiyorsam bir kelebeğin ömrü misali zamanı değerlendirmem gerekmez mi? Gerekir.
Ben de kazandığım bu farkındalıkla yeni bir pencere açtım hayatıma. Ancak o pencere, direndiğim o rüzgarı beraberinde getirdi. Hâliyle yanlışım sandım. Sonra anladım, panzehirim rüzgarmış. Yıkılmakmış. Kitaplardan, çok sevdiğim şeylerden kendimi soğutmam yüzeysel bir olay değilmiş. Kendimi
Küreği bırak suya
Çabanı gördü işte hayat
Biraz da bu kayık öyle
Öyle kaptansız çabasız
Ne yapacak görsün diğer yakası
Bu ömrün, başlasın bu akşamla
Desem de bilmez miyim
İşte ister, der ki; nerde devamı…
Ali İhsan Konuklu
Ali İhsan Konuklu
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Küreği bırak suya
Çabanı gördü işte hayat
Biraz da bu kayık öyle
Öyle kaptansız çabasız
Ne yapacak görsün diğer yakası
Bu ömrün, başlasın bu akşamla
Desem de bilmez miyim
İşte ister, der ki; nerde devamı…
Ali İhsan Konuklu
Ali İhsan KonukluKüreği bırak suya
Çabanı gördü işte hayat
Biraz da bu kayık öyle
Öyle kaptansız çabasız
Ne yapacak görsün diğer yakası
Bu ömrün, başlasın bu akşamla
Desem de bilmez miyim
İşte ister, der ki; nerde devamı…
Ali İhsan Konuklu
Ali İhsan Konuklu
Benden aldıklarınla
Çekip giderken
Nerde yaşayıp
Kime sattıysan beni
Ve nasıl ezip geçtiysen
Yollarına döktüğüm dağlarımın
Gül çiçeklerini
Gittiğin o yerde kal
Nasıl bıraktıysan beni
Simsiyah bir gecenin en orta yerinde
Gurbetin dönülmez yollarına
Bırakıp da gittiğin yerde
Bırakılmışlığım gibi kal
Beni nasıl koyduysan geçmişine
Ve koyup da sevemeyişine
Artık seni sevmeyişimle kal
.....
.....
Sözü ve seslendirmesi bana ait olan şiirin devamı için;
youtu.be/p5UU_0pS8fQ?si=...
Byyazar
Byyazar
AZİZ NESİN'İN "
Aferin " ADLI KiTABINDAN
(1)
Telefonda birisi,
- Bir haftadır seni arıyorum, diyordu.
Adını daha önce söylemişti, Muammer'miş. Telefonda sanki kendisini tanıyormuşum gibi konuşuyordu
- Affedersiniz, kimsiniz? diye sordum
O bidaha
- Muammer... dedi.
"Hangi Muammer?" diye sormak ayip oluyor.
Ya kendisini ille de tanimam gerekli biriyse? Yani o öyle sanıyorsa...
- Sormadığım yer kalmadı. En sonunda birisinden telefon numaranı öğrenebildim
Çekine çekine,
- Buyrun efendim, dedim.
- Seninle mutlaka konuşmam lazım
Söyleyiniz efendim.
- Telefonda olmaz. Evin nerde?
Sonunda,
- Affedersiniz ama sizi tanıyamadım, dedim.
- Tanımadın mı? Ayip! Sesimden de tanımadın mi?
- Hayır, tanıyamadım
- Ben Muammer yahu...
- Hangi Muammer beyefendi?
- 195 Muammer. Bir sınıfta değil miydik? Kabakçı Muammer?
- Haa, sen misin Muammer? dedim ama gene tanıyamadım. 😃
(devamı yarın)
Aferin " ADLI KiTABINDAN
(1)
Telefonda birisi,
- Bir haftadır seni arıyorum, diyordu.
Adını daha önce söylemişti, Muammer'miş. Telefonda sanki kendisini tanıyormuşum gibi konuşuyordu
- Affedersiniz, kimsiniz? diye sordum
O bidaha
- Muammer... dedi.
"Hangi Muammer?" diye sormak ayip oluyor.
Ya kendisini ille de tanimam gerekli biriyse? Yani o öyle sanıyorsa...
- Sormadığım yer kalmadı. En sonunda birisinden telefon numaranı öğrenebildim
Çekine çekine,
- Buyrun efendim, dedim.
- Seninle mutlaka konuşmam lazım
Söyleyiniz efendim.
- Telefonda olmaz. Evin nerde?
Sonunda,
- Affedersiniz ama sizi tanıyamadım, dedim.
- Tanımadın mı? Ayip! Sesimden de tanımadın mi?
- Hayır, tanıyamadım
- Ben Muammer yahu...
- Hangi Muammer beyefendi?
- 195 Muammer. Bir sınıfta değil miydik? Kabakçı Muammer?
- Haa, sen misin Muammer? dedim ama gene tanıyamadım. 😃
(devamı yarın)