Hayatın kangreni yalnızlaşmaDuygu ve Düşünce
Hayatımızın kangreni yalnızlaşma ve bireyselleşme. Liberal hayat anlayışı bireysel özgürlüğü ve kişi haklarını her şeyden üstün görerek hem toplumsal değerleri hem de devlet baskısını kırmış insana mutlak anlmada bireycilik kazandırmıştır. İnsanı toplumdan kopararak yalnızlığa sürüklemiş, toplumsal değerleri ve kültürleri ise tektipleştirmiştir. İnsanlar artık kendi aidiyetlerini tanıyamaz ve kendine özgü ve özgün bir hayat bilemez hale getirmiştir. İnsanlar gittikçe yalnizlaşmaya ve bireyselleşmeye başlamış ve kendi benliğinden uzaklaşarak çoklu benlikler ve kişilikler kazanmaya mecbur bırakılmıştır. Çünkü modern hayatın getirdiği ya ayak uydur ya da terk et anlayışı insani aidiyetlerinden uzaklaştırmıştır. Liberteryenizm'in doğuşuyla liberalizmin modern versiyonunu yaratmıştır.
Ve modern liberal hayat anlayışı insani kendi öz kimliklerinden çok uzaklaştırmış insanlara farkli benlikler yüklemiştir. Ve bu insanı yalnızlığa mahkum etmistir...
Fatih ZEYREK
Fatih ZEYREK
Hicrî 125 (M.S. 743) yılına yaklaşırken Şam’da, Bâb el-Ferâdîs “Cennet Kapısı” denilen kuzey sur kapısının önünde bir kalabalık toplanmıştı. Kapının altında, az sonra idam edilecek, elleri ve ayakları kesilmiş bir adam vardı; bazı rivayetlere göre, son sözünü söyleyemesin diye dili de kesilmişti. Yanında, bir zamanlar adaletiyle ünlü Halife Ömer b. Abdülaziz’in muhafızlığını yapmış olan müridi Sâlih b. Süveyd duruyordu, o da asılacaktı.
İnfazı emreden, dönemin güçlü hükümdarı Hişâm b. Abdülmelik’ti. Asılan adamın adı Gaylân ed-Dımaşkî’ydi. Suçu bir isyan, suikast ya da ihanet değildi. Suçu, tek bir cümleydi: “İnsan, yaptığından kendisi sorumludur.”
Bugün bize sıradan bir hakikat gibi görünen bu cümle, sekizinci yüzyıl Şam’ında bir adamın hayatına mal oldu. Çünkü o cümlenin arkasında, düzeni sarsabilecek bir cümle gizliydi: Eğer insan yaptığından sorumluysa, halife de yaptığından sorumludur ve zulüm “Allah böyle takdir etti” diyerek meşrulaştırılamaz.
ŞAM’IN KÂTİBİ, SARAYIN İÇİNDEKİ YABANCI
Gaylân ed-Dımaşkî’nin hayatına dair elimizdeki bilgiler sınırlı ve yer yer tartışmalıdır. Tam adıyla Ebû Mervân Gaylân b. Müslim, nisbesiyle el-Kıbtî ed-Dımaşkî, muhtemelen Mısırlı bir Kıptî ya da Himyer’in Kıbt koluna mensup bir aileden geliyordu. Her halükârda Arap aristokrasisinin dışında, mevâlî (azatlı) tabakasına mensuptu. Babasının Emevî hanedanına bağlı bir azatlı (yani köleliği sona erdirilmiş kimse) olduğu aktarılır. Kendisi ise Şam’da, imparatorluğun kalbinde, devlet kâtipliği yapıyordu.
Kaynaklar onu, Abdülmelik b. Mervân’ın oğlu Saîd’e öğretmenlik yapacak kadar saraya yakın gösterir. Daha da önemlisi, sonradan “İslâm’ın en âdil halifesi” diye anılacak olan Ömer b. Abdülaziz onu yanına almış, vaazlarını dinlemiş ve bazı reformlarda ona dayanmıştı.
ADALET SÖZ DEĞİL,
Reklam
🇹🇷 SELÇUKLULAR - TARİHİN AKIŞINI DEĞİŞTİREN BÜYÜK MİRAS 🗺️
Danimarka Türk Kitap Kulübü olarak gerçekleştireceğimiz Haziran ayı canlı yayın söyleşisinde, Türk ve İslam tarihinin en önemli devletlerinden biri olan Selçukluları ele alıyoruz. Konuğumuz, Selçuklu tarihi alanındaki çalışmalarıyla tanınan tarihçi ve akademisyen 
Erkan Göksu Hocamız olacak.
📅 18 Haziran Perşembe günü Instagram canlı yayınında gerçekleşecek bu söyleşide;
📌 Büyük Selçuklu Devleti’nin kuruluşu ve yükselişi
📌 Selçukluların Türk tarihindeki yeri
📌 Türk-İslam sentezinin oluşumu
📌 Devlet teşkilatı, kültür ve medeniyet anlayışı
📌 Anadolu’nun Türkleşme süreci
📌 Selçuklu mirasının günümüze etkileri
gibi başlıkları kapsamlı bir şekilde değerlendireceğiz.
📖 Söyleşimizde, Selçuklu tarihine dair temel meseleleri; siyasi, askerî ve kültürel boyutlarıyla ele alacak, dönemin önemli şahsiyetlerini, kurumlarını ve tarihsel mirasını değerlendireceğiz. Ayrıca Selçukluların Anadolu’nun şekillenmesindeki rolünü ve sonraki Türk devletlerine bıraktığı mirası da konuşacağız.
Tarihe ilgi duyan, Türk-İslam medeniyetinin köklerini daha yakından tanımak isteyen herkesi canlı yayınımıza bekliyoruz!
📍 Yayın Instagram üzerinden gerçekleştirilecektir: instagram.com/dkturkkitapkulu...
📍 Yayın sırasında sorularınızı yorum olarak iletebilirsiniz.
⏰ Canlı yayın saati:
🇩🇰 Danimarka saati ile 20:00
🇹🇷 Türkiye saati ile 21:00
Birlikte öğrenmek, düşünmek ve tarihin derinliklerine yolculuk yapmak için sizleri de aramızda görmekten memnuniyet duyarız.
instagram.com/dkturkkitapkulu...
Erkan Göksu Hocamız olacak.
📅 18 Haziran Perşembe günü Instagram canlı yayınında gerçekleşecek bu söyleşide;
📌 Büyük Selçuklu Devleti’nin kuruluşu ve yükselişi
📌 Selçukluların Türk tarihindeki yeri
📌 Türk-İslam sentezinin oluşumu
📌 Devlet teşkilatı, kültür ve medeniyet anlayışı
📌 Anadolu’nun Türkleşme süreci
📌 Selçuklu mirasının günümüze etkileri
gibi başlıkları kapsamlı bir şekilde değerlendireceğiz.
📖 Söyleşimizde, Selçuklu tarihine dair temel meseleleri; siyasi, askerî ve kültürel boyutlarıyla ele alacak, dönemin önemli şahsiyetlerini, kurumlarını ve tarihsel mirasını değerlendireceğiz. Ayrıca Selçukluların Anadolu’nun şekillenmesindeki rolünü ve sonraki Türk devletlerine bıraktığı mirası da konuşacağız.
Tarihe ilgi duyan, Türk-İslam medeniyetinin köklerini daha yakından tanımak isteyen herkesi canlı yayınımıza bekliyoruz!
📍 Yayın Instagram üzerinden gerçekleştirilecektir: instagram.com/dkturkkitapkulu...
📍 Yayın sırasında sorularınızı yorum olarak iletebilirsiniz.
⏰ Canlı yayın saati:
🇩🇰 Danimarka saati ile 20:00
🇹🇷 Türkiye saati ile 21:00
Birlikte öğrenmek, düşünmek ve tarihin derinliklerine yolculuk yapmak için sizleri de aramızda görmekten memnuniyet duyarız.
instagram.com/dkturkkitapkulu...Benim harcım değil kötülük fırtınasında liman olmak!Duygu ve Düşünce
Güneşin altında terleyen, çileyi çeken peygamberlerin kendisidir; onların açtığı gölgede serinleyip meyve yiyenler ise ümmetleri ve insanlıktır.
1. Rollerin Tersine Dönmesi: Çileyi Çeken Önderler
Normal toplumsal hiyerarşide liderler gölgededir, tebaa ise güneşin alnında çalışır. Peygamberlik müessesesinde ise durum tam aksidir. Peygamberler, insanlığın manevi ve ahlaki kurtuluşu için en ön safta saf tutmuş, en büyük bedelleri ödemişlerdir.
Hz. Nuh: Yüzyıllarca alaya alınarak, sıcakta ve zorlukta o gemiyi inşa etmek için ter döktü. Gemi bittiğinde ve tufan koptuğunda, insanlık onun emeğinin "gölgesinde" hayatta kaldı.
Hz. İbrahim: Putperest bir toplumun içinde tek başına mücadele etti, ateşe atılma pahasına doğruluktan şaşmadı. Bugün milyarlarca insan onun kurduğu tevhid inancının ve teslimiyetin meyvelerini topluyor.
2. Maddi Çile ve Manevi Konfor
Peygamberler, getirdikleri nizamla insanlığa hem dünyevi bir huzur hem de uhrevi bir kurtuluş vaat ettiler. Kendileri ise dünyada çoğunlukla hasır üzerinde uyudu, günlerce aç kaldı.
Hz. Musa: Firavun’un sarayındaki hazır "meyveyi ve gölgeyi" reddederek, kavmiyle birlikte çölün sıcağına, sürgüne ve göçebeliğe talip oldu. Kavmi sık sık şikayet ederken (bıldırcın eti ve kudret helvası isterken), o yükü omuzlayan taraftı.
Hz. Muhammed (s.a.v.): Mekke’de boykot yıllarında açlıktan karnına taş bağlayan, Taif'te taşlanan, Uhud'da dişinden olan oydu. O bu çileyi çekerken, kurduğu adalet düzeni sayesinde bugün İslam dünyası onun getirdiği ahlakın, kardeşliğin ve hukukun meyvesini yiyor. Kendisi bir devlet başkanı olduğunda bile lüks içinde yaşamadı, geriye maddi bir miras bırakmadı.
3. Bedeli Ödeyen Ağacı Diker
Onlar, "Benden sonrakiler gölgesinde otursun" diye fidan diken bilge bahçıvanlar gibidir.
"Kıyametin
İbrahimi dinler ve Animistik inançlar
Semitik dinlerin (Yahudilik, Hristiyanlık, İslam) temelinde gökte taht kurmuş bir Tanrı figürü yer alır. Bu Tanrı insanı yaratır, ona görevler verir, onu sınar, yargılar ve sonunda onu ya ödüllendirir ya da cezalandırır. İnananlar için bu, yüce bir adalet sistemidir; ancak bu sistemin temelinde sorgusuz itaat, emir–yasak ilişkisi ve merkezi bir otorite bulunur. Tanrı bir kraldır, insan ise onun halkı.
Animistik inançlar ise Semitik dinlerin aksine itaate değil ilişkiye, hiyerarşiye değil dengeye, korkuya değil şükrana dayanır. Ne cennet vaadi vardır ne de cehennem tehdidi. Kutsal, insanın üstünde değil içindedir; ağaçta, suda, hayvanda hatta rüyada. Semitik dinlerin doğa ile ilişkisi pragmatiktir: Doğa ya insanın hizmetine verilmiş bir nimet kaynağıdır ya da sabredilmesi gereken bir sınav alanı. Oysa animistler doğayı bir rakip ya da tüketilmesi gereken bir nimet değil, bir yaşam ortaklığı olarak görürler. Rüzgâr ile konuşur, geyik ile kardeşlik kurar, ağaçları dinlerler. Bilgelik gökten gelen emirle değil, ormandan gelen işaretle kazanılır. “Tanrı kimdir? Gökte oturan bir kral mı, yoksa toprağın kalbinde saklı bir bilinç mi?” sorusu bu anlayışın özünü yansıtır.
Animist toplumlarda hayvanlarla ruhani ilişki kurulur. Hayvan ne yalnızca avcıyı besleyen bir besin ne de insan-dışı bir varlıktır; o, ailenin bir parçasıdır. Bir öğretmen, ruhsal yoldaş ve kutsal bir armağandır. Bu nedenle avlanma eylemi bir tür ritüel dönüşüme dönüşür. Hayvan aslında “öldürülmez”; yenen eti ve ruhu bir başka insana geçerek onunla yaşamaya devam eder. Bu anlayış, Semitik dinlerdeki “Hayvanlar size musahhar kılındı.” yaklaşımından önemli ölçüde ayrılır. Burada doğanın verdikleri değil, bizzat doğanın kendisi kutsaldır. Animistler, doğadaki canlıları birer “kişi” statüsünde görür; onlarla
Tarihsel ve Manevi Dönüşüm:
"Yesrib'den Medine'ye"
Bu kelimenin ruhunu en iyi anlatan olay, Hz. Muhammed’in (s.a.v.) göç ettiği şehre bu ismi vermesidir. O dönemde o coğrafyanın adı Yesrib idi. Yesrib; "hastalık, kınama, karmaşa ve düzensizlik" gibi olumsuz anlamlara geliyordu. Evs ve Hazreç kabileleri yıllarca burada birbirini tüketmişti.
Ne zaman ki oraya bir "hukuk" (Medine Sözleşmesi) ve bir "adalet anlayışı" geldi; şehrin adı Medinetü'l-Münevvere (Aydınlanmış/Nur yüzlü Şehir) oldu.
Medine, sadece sosyolojik bir şehir değil, tam anlamıyla kurumsal ve hukuki bir devlet yapılanmasıdır. Hatta siyaset bilimi ve tarih perspektifinden bakıldığında, sıfırdan inşa edilmiş muazzam bir "toplumsal sözleşme" devletidir.
Bu yapılanmanın sıradan bir kabile ittifakından çıkıp gerçek bir devlet yapısına dönüştüğünü gösteren en somut kanıt, tarihe Medine Vesikası (Anayasası) olarak geçen metindir.
Medine’nin bir devlet yapılanması olduğunu ortaya koyan temel unsurları şöyle özetleyebiliriz:
1. Yazılı Bir Anayasa (Medine Vesikası)
Hicretten hemen sonra, miladi 622 yılında hazırlanan bu metin, dünyanın ilk yazılı anayasalarından biri kabul edilir. Yaklaşık 47-52 maddeden oluşan bu vesika; Müslümanları, Yahudi kabilelerini ve henüz Müslüman olmamış pagan Arapları tek bir siyasi çatı altında topladı. Ortada yazılı bir hukuk metni varsa, orada artık bir kabile değil, devlet vardır.
2. Siyasi Egemenlik ve Üst Otorite
O güne kadar Medine'de (Yesrib) herkes kendi kabilesinin reisinin sözünü dinler, kan davaları bitmezdi. Bu yapılanmayla birlikte, kabileler üstü bir otorite kuruldu. Anayasadaki en kritik maddelerden biri şuydu: “Maddeler arasında çıkacak her türlü ihtilaf ve anlaşmazlık, Allah’a ve Resulü’ne (merkezi otoriteye) götürülecektir.” Bu, kabile hukukunun bitip kamu hukukunun
Reklam
Reklam