Pelin Sarıtepe

Her sabah bütün bitkiler iştahlı bir çocuktur Emer emer emerler toprak anayı.
Reklam
O en öksüz köşesine saklandığımız yalnızlığın Yalnızlığın teselli çiçekleri üstümüze Göçen son kuşların gagasından dökülür Şehir bir mahşer gibi içimizde ölür
Dünya'nın en uzun hüznü yağıyor Yorgun ve yenilmiş insanlığımızın üstüne Kar yağıyor ve sen gidiyorsun Ağlar gibi yürüyerek gidiyorsun Belki bulmaya gidiyorsun Kaybettiğimiz o insan ve tabiat çağını
Yalnız imkansızlığı mi anlatır bir Bulut Yağmaya hazır bekliyorsa gökyüzünde .
Bir şarkı gibisin Dünya! Çoğu zaman hüzün makamında Coşkulu bazan da Kimi zaman bir öfke vakti gibi Sıkıntılı ve sabit.
Reklam