"Psixiatr" romanı ilə şöhrət qazanan Wulf Dorn, "Şizofren" romanı ilə oxucunu yenidən insan psixologiyasının ən qaranlıq, ən dözülməz nöqtələrinə aparır. Kitab elə ilk sətirlərindən diqqəti cəlb edir: 1985-ci ilin buzlu, qarlı bir qış gecəsində baş verən dəhşətli qəza ilə oxucunu öz təsirinə salır. Müəllif bizə tək bir sual verir: Keçmiş, həqiqətən, keçmişdə qalırmı?
Baş obraz uşaqlıq travmaları, itkilər və peşəvi uğursuzluqlar ilə üzləşən psixiatr Yan Forstnerdir. Yan illər sonra hər şeyin başladığı Fahlenberqə və oradakı Meşə Klinikasına geri dönür. Amma bu geri dönüş köhnə xatirələri yenidən canlandırır. Yan klinika divarları arasında və şəhərin soyuq küçələrində gəzərkən, öz keçmişinin xəyalları ilə üz-üzə gəlir. Tam hər şeyin qaydasına düşdüyünü düşündüyü an isə, qarşısına çıxan sirli intihar və qorxulu hadisələr zənciri onu bir labirintə sürükləyir.
Wulf Dorn soyuğu, qorxulu qış fəslini, maşın şüşəsindəki örümçək toru kimi çatları və sükutun gətirdiyi dəhşəti elə təsvir edir ki, oxuyarkən o donmuş bədənləri, qanın qoxusunu və sümüklərə işləyən şaxtanı öz bədənimizdə də hiss edirik...
Nə qədər zaman keçdiyi önəmli deyil... Nə qədər dəyişdiyin önəmli deyil... Sən duyğularını ifadə etmədikcə, özünlə üzləşmədikcə daima ağrı çəkəcəksən. Kitabı mən çox bəyəndim, mütləq oxuyun
Wolf Dorn - "Fobiya"
Wolf Dornun "Fobiya" kitabına çox böyük ümidlərlə başlamışdım. İlk səhifələrdəki o qorxu, gərginlik və sirr atmosferi məni həqiqətən də hadisələrin içinə çəkdi. Müəllif qapalı məkan psixologiyasını əla qurmuşdu.
Amma heyf ki, kitab irəlilədikcə o ilk başdakı həyəcanım yavaş-yavaş söndü. Temp çox zəiflədi və mən gözlədiyim o dinamikanı tapa bilmədim. Ən böyük xəyal qırıqlığım isə finalı oldu. Hadisələrin bağlandığı səbəb, yəni o ana xətt mənə çox absurd və zəif gəldi. "Bütün bu oyunlar sadəcə buna görə imiş?" dedim öz-özümə.
Pis kitab deyil, sadəcə mənim gözləntim çox yüksək imiş. Mənim üçün bir az yarımçıq qalan bir oxu təcrübəsi oldu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Və gəldik mənim üçün Elatlı yaradıcılığının zirvəsi hesab etdiyim "Qan ləkəsi" romanına. Bu əsər mənim oxuduğum ən dəyərli kitablardan biridir.
Qalın həcmli olmasına baxmayaraq, oxuduğum ən sürətli kitablardan biri oldu. Romanı cəmi dörd gün ərzində bitirmişdim və yaratdığı təsir bu gün də mənimlədir. Maraqlıdır ki, müəlliflə ilk görüşüm zamanı ona hansı kitabından başlamağın daha doğru olacağını soruşmuşdum və o, mənə məhz "Qan ləkəsi"ni tövsiyə etmişdi. Hərçənd mən əvvəlcə digər əsərlərini oxumağı seçdim, sonradan bu kitabın niyə tövsiyə edildiyini çox yaxşı anladım. Əsərin ən güclü tərəflərindən biri obrazların yadda qalmasıdır. Xüsusilə Ələmdar obrazı, onun vətənə bağlılığı, düşüncələri və mübarizəsi məndə böyük təəssürat yaratdı. Kitabın bəzi hissələri məndəki vətənpərvərlik hisslərini daha da gücləndirdi və hadisələri sadəcə izləməyə deyil, onları hiss etməyə sövq etdi.
Roman boyunca gərginlik və maraq bir an belə azalmır. Hadisələr axıcı şəkildə inkişaf edir və oxucunu daim özündə saxlayır. Hətta düşünürəm ki, bu əsər əsasında uğurlu bir film və ya serial çəkmək mümkün olardı.
Düzdür, kitabın həcmi hər oxucu üçün uyğun olmaya bilər. Buna görə onu hər kəsə tövsiyə etməsəm də, uzun romanlardan çəkinməyən və səbirli oxucuların mütləq tanış olmalı olduğu əsərlərdən biri hesab edirəm. Mənim üçün isə "Qan ləkəsi" sadəcə sevdiyim bir kitab deyil, illər keçsə də təsirini itirməyəcək nadir əsərlərdən biridir.
"Cəhənnəmdən gələn səs" əsəri mənim üçün ən dəyərli kitablardan biridir. Ümumiyyətlə, müəllifin yaradıcılığını hər zaman yüksək qiymətləndirmişəm, lakin bu əsər mövzusu və yaratdığı emosional təsir baxımından mənim üçün xüsusi yer tutur.
Vətənpərvərlik mövzusu mənim üçün çox önəmlidir və bu kitab həmin hissləri dərin şəkildə yaşatmağı bacarır. Əsərdə doğma torpaqlarımızın taleyi, xalqımızın yaşadığı ağrılı hadisələr və qanlı tariximizin müəyyən səhifələri elə təsvir olunur ki, oxucu hadisələri sadəcə oxumur, sanki onları hiss edir və yaşayır.
Kitabda təkcə tarixi hadisələr deyil, həm də insanlıq, fədakarlıq, ailə dəyərləri, ana-oğul münasibətləri və vətəndaşlıq məsuliyyəti kimi mövzular da təsirli şəkildə işlənib. Məhz buna görə əsər məndə güclü emosional iz buraxdı. Bu kitabı gələcəkdə yenidən oxumağı düşünürəm. Çünki mənim üçün sadəcə maraqlı bir əsər deyil, həm də duyğusal və mənəvi baxımdan dəyərli bir kitabdır.
Elxan Elatlının yaradıcılığını çox bəyənirəm. Mənim fikrimcə, onun əsərlərinin ən güclü tərəflərindən biri sadə, axıcı və rahat oxunan dilə sahib olmasıdır. Kitabları detektiv janrında yazılsa da, müəllif yalnız hadisələrin araşdırılması ilə kifayətlənmir. O, eyni zamanda insan psixologiyasına, ailə münasibətlərinə, cəmiyyətin problemlərinə və yaşadığımız dövrün reallıqlarına da toxunur.
"Xəstə ruhlar" da məndə dərin təəssürat yaradan əsərlərdən biri oldu. Tarixi əsərlərə marağım olduğu üçün bu kitabı böyük maraqla oxudum. Əsər həm düşündürücü mövzuları, həm də maraqlı süjeti ilə diqqətimi sonadək saxlaya bildi.
Mənim üçün bu kitab sadəcə maraqlı bir roman deyil, həmçinin insan təbiəti və cəmiyyət haqqında düşünməyə vadar edən əsərlərdən biridir. Elxan Elatlının yaradıcılığı ilə tanış olmaq istəyən oxucular üçün yaxşı seçim hesab edirəm. Şəxsi kitab siyahımda isə ən dəyərli beş kitabdan biri kimi yer alır.
Alvaro obrazı heç də sadəcə bir yazıçı deyil. O, ədəbiyyatın qaranlıq üzüdür. Bəs niyə mən ondan nifrət etmək əvəzinə, az qala ona acıdım? Çünki Cercas bu qəhrəmanı elə bir nöqtəyə qoyub ki, o, artıq reallıqla kitab səhifələri arasındakı o nazik pərdəni qırır. Alvaro qonşularını personaj kimi görməyə başlayanda mən düşündüm: "Bəs görəsən, mən də kiminsə romanında personajam?" Bu sual məni bir müddət universitet vaxtlarımda oxuduğum Borgesin labirintlərinə apardı. Amma etiraf edim ki, Cercas hələ bu meta-ədəbi oyunu tam cilalaya bilməyib. Bəzən hiss olunur ki, müəllif özü də Alvaronun dəliliyi ilə yazıçı sənəti arasında qalıb və bu qarışıqlığı o qədər də ustalıqla həll etmir.
Kitabın ən güclü tərəfi, şübhəsiz ki, onun qısalığıdır. Bu saplantı uzansaydı, mən yəqin ki, boğulardım. Amma 60-80 səhifəlik bu novella məni sıxıcı bir fəlsəfi traktat kimi deyil, daha çox psixoloji triller kimi saxladı. Səhifələr çevrildikcə hiss edirsən ki, Alvaro əslində öz romanını yazmır, əksinə, həmin roman Alvaronu yazır. Bu, mənə obrazların müəllifə qarşı üsyanı kimi gəldi və bu fikir məni çox heyran etdi.
Bəs zəif cəhətləri? Qonşu obrazları mənim üçün çox yastı qaldı. Onlar sadəcə Alvaronun güzgüsünə çevriliblər. Kölgə kimidirlər. Cercas onlara nəfəs verməyə, ya da heç olmasa bir az daxili aləm bağışlamağa tələsmir. Bu da kitabı bir qədər "laboratoriya təcrübəsi" səviyyəsində saxlayır. İkincisi, Alvaronun əxlaqi süqutu məni heyrətləndirsə də, bu süqutun psixoloji dərinliyi məni tam qane etmədi. O, niyə bu qədər asanlıqla manipulyator oldu? Cavabı "ədəbiyyat eşqi" ilə ötüşmək mənə bir az bəsit gəldi.
Bu kitabı oxumaq mənə bir gənc rəssamın ilk kətanına baxmaq kim idi – fırça vuruşları qeyri-bərabərdir, rənglər hələ tam qarışmayıb, amma orada artıq böyük bir rəssamın gələcək qoxusu var.
